Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ದೀಪಾವಳಿ ದಿನ

ದೀಪಾವಳಿ ದಿನ

ದೀಪಾವಳಿ ದಿನ: ನನ್ನ ಮೈಮನ ಕಮ್ಮಾರನ ಕುಲುಮೇ
ಚಟಪಟ ಸಿಡಿವ ಪಟಾಕಿ ಗೂಡು ಎದೆಯಲ್ಲಿ!
ದಿವಾಳೆಬ್ಬಿಸಿ, ಪಾತಾಳ ಕಾಣಿಸಿದ ದಿನವ, ನಾ ಹೇಗೆ ಮರೆಲಿ?!
ಆದಿಶೇಷನ ತೆರದಿ ಭುಸುಗುಟ್ಟುವೆ!
ಕಣ್ಣು ಗುಡ್ಡೆ… ನಿಗಿ, ನಿಗಿ… ಉರಿವ ಕುಡಿಕೆ, ಬಾಣ!
ಕೈ, ಕಾಲು, ತಲೆ, ಭೂ ಚಕ್ರ…


ಇಲ್ಲ: ಮೊದಲಿಗರು: ಆದಿಗರು: ಮಹಾಧೀರರು:
ಈ ಮಾದಿಗರೇ…
ಈಗ ಇವರು ಕೊಳಗೇರಿಗರು
ಇವರೀಗ-ತಮ್ಮ ತ್ಯಾಗ, ಬಲಿದಾನಕ್ಕೆ, ಬೇಸತ್ತು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ,
ದೀಪಾವಳಿ ಸೂತಕದ ದಿನವಾಗಿದೆ!
ಹೆತ್ತಮ್ಮನ ಭೂಮಿಗೆಪ್ಪು ಕೊಟ್ಟು
ಬಲಿ ಚಿಕ್ರವರ್ತಿನ ಬಲಿಗೊಟ್ಟು
ಹುಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ,
ಹಟ್ಟಿಲಿರುವ ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮ ನಮ್ಮದು!


ರಾಜ್ಯ ಕಳಕೊಂಡು,
ಬಲಿನ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು,
ತಿರುಬೋಕಿಯಾಗಿ, ದೀಪಾವಳಿ ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸುವುದು!?
ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಕಟ್ಟು ಬಿದ್ದು,
ಪಾತಾಳ ಕಾಣುವುದು ಬಲಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತೇ?
ಬಲಿನ ಕಳಕೊಂಡ ದಿನ,
ನಲಿ ನಲಿದು, ಊರುಕೇರಿ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದು,
ಪಟಾಕಿ ಸುಡುವುದು ಯಾರಿಗಾಗಿ?!


ಶಿವದಾರ, ಜನಿವಾರ, ಉಡುದಾರವ
ಹೆಣ್ಣೂ, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು, ಕಣ್ಣು, ಕದ್ದ ಕತೆ ತಿಳೀದೇ?
ಬ್ರಿಟಿಶರ ತಲೆ ಹಿಡಿದು, ತಲೆ ಒಡೆದು, ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದವರೇ,
ಹಳೆದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿರುಚಿ, ಹೊಸದನ್ನು ಗಿಳಿ ಪಾಠವಾಗಿಸಿ,
ವಿಧಾನಸೌಧ, ಪರ್ಲಿಮೆಂಟಲಿ ಕುಂತು,
ಕಣ್ಣೊರೆಸಲು ಮೀಸಲಾತಿ ತಂದವರೇ,
ಜಾತಿ ಜಾತಿಗೆ ಹಿಂದುಳಿಯಲು ಪೈಪೋಟಿ ಮಾಡಿದವರೇ,
ಮಗಳನ್ನಿತ್ತು, ಮಣೆಯನ್ನಿತ್ತರೂ ಮಾದಿಗರಾಗಿ ಉಳಿದದ್ದು ತಿಳಿಯದೇ?!
ಕಾಮಧೇನು ಕೊಟ್ಟು, ನಗಚಕ್ರವಿತ್ತು,
ಸತ್ತ ದನವ ತಿನ್ನುವುದು, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇನು??
ಇರುವುದೆಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಜೀತಕ್ಕಿರುವುದು ಸುಳ್ಳೇನು?


ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ನೋವು, ಆ ಅಲ್ಲನೊಬ್ಬನೇ ಬಲ್ಲ
ಬೆಲ್ಲದಾ ಮಾತುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹಲ್ಲು ಕಳ್ಕೊಂಬರಿಲ್ಲ!
ಹರ… ಹರಾಽ.. ಬೆಳೆಯಿತಲ್ಲಾ ಹುಲ್ಲು, ಈ ನಿಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲೆಲ್ಲ…
ತಲೆ ತುಂಬಾ ಜಾತಿ, ಮತದಾ ಭೀತಿ! ಕೋತಿ ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ…
ಮೈತುಂಬಾ ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆ ಖ್ಯಾತಿ,
ಅಣ್ಣ ಬಸವಣ್ಣನ ಹೆಸರು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು,
ಖಾದಿ, ಖಾಕಿ, ಖಾವಿ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು,
ದನ, ಜನರ ಕತ್ತು ಕೊಯ್ಯುವಾ ಕಸರತ್ತು ನಿಂತಿಲ್ಲವೇಕೇ?
ಇರುಳು ಕಂಡ ಬಾವಿಗೆ, ಹಗಲು ಬೀಳಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ, ನಿಮ್ಮದಲ್ಲವೇ?!


ಬದುಕ ಕಲಿಸಿದ, ಗುರು ಜಾಂಬವಗೆ, ಕೇರೀಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಗುಟ್ಟೇನು?
ಕೆಂಡು ಉಂಡು, ಕೆಂಡ ಉಗುಳುವ ನಮಗೆ, ಭಸ್ಮಾದುಂಡೆ ಯಾಕೇ?
ಶಕ್ತಿವಂತರು ಮೋಸ್ದಾಟಲಿ, ಬಲಿ ತೆಗೆದ ದಿನವೇ, ದೀಪಾವಳಿಯೇಕೇ?
ಮೈಚರ್ಮ ಸುಲಿಸಿಕೊಂಡು, ಮೈಲಾರ ಸೇರಿಕೊಂಡು,
ಮೆಟ್ಟು ತುಳಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ, ಕರೆಬಾನಿಲಿ ಬಿದ್ದದ್ದು, ಮರೆತ್ತಿರೇನು?
ಏಳುಕೋಟಿ ನುಂಗಿ, ಏಳು ಬೆಟ್ಟದಲಿ, ಅಡಗಿದ್ದೇ ಪವಾಡವೇನು?
ಸೃಷ್ಠಿಕರ್ತನ ಸೃಷ್ಠಿಸಿ, ಕೇರೀಲುಳಿದವರ ಗೋಳು, ಕೇಳದೇನು?
ಈ ನೆಲ, ಜಲ, ಜನ, ಮನೆ, ಮಠ, ಯುಕ್ತಿ, ಶಕ್ತಿ ಜಾಂಬುವನದಲ್ಲವೇ?
ಶಿವಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಶವ ಹೊತ್ತು, ತಿರುಗಿದ ಕತೆ, ನೆಪ್ಪಿಲ್ಲವೇ?
ಏನೆಲ್ಲ ತಿದ್ದಿ, ಕೋಟೆ, ಮಠ, ಮಾನ್ಯಗಳ ಕೆಡಿವಿ…
ಅಟ್ಟ ಹಾಸದಿ, ಮೆಟ್ಟಿ ಮೆರೆದ ತಪ್ಪಿಗೆ, ಬಲಿಗೆ ಬಲಿ ಸಿದ್ಧ…
ಜೋಕಾಲೀಲಿ, ಇನ್ನೆಶ್ಟು ದಿನವಿಲ್ಲಿ, ಜೀಕುವಿರಿ?!
ಗಡಿಗೆ ಬಾಣದಿ, ಸಿಡಿವ ದಿನವಿಲ್ಲಿ, ದೀಪಾವಳಿ.


ವಾಮನ ರೂಪದಿ, ತುಳಿದ ಕಾಲ ಕೋಪದಿ ಹುಡುಕುವೆ,
ಕರಾ ಕರಾ ರಂಪಿಗೆ ಕೈಯೊಳ್ ಈಗೋ ಕುಳಿತ್ತಿರುವೆ,
ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡುತಾ, ಕಾಲನು ಕೊಯ್ದೆ ಇಕ್ಕುವೆ!
ಕಟುಕನು ನಾ! ಪ್ರಾಣಿಗಳ ತಲೆಗಳ ತರಿವೆ ದಿನ ನಾ
ತುಳಿದ ಕಾಲ ತರಿವೆ ಸುಲಭದೀ ಬಿಡೆ ನಾ!
ದರ್ಜಿಯಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುವೆ! ನವರಂಧ್ರಗಳ ಹೊಲಿವೆ
ಬಲಿ ತುಳಿದ ಕಾಲನು! ಬಿಡದೆ ಕತ್ತರಿಸುವೆ!
ಗಂಟೆ, ಜಾಗಟೆ, ವಾಲಗ, ಆರತಿ, ತೀರ್ಥಪ್ರಸಾದಗಳೇಕೆ?
ತ್ರಿಶೂಲದಿ ಬಲಿಯ ತುಳಿದ ಕಾಲ ಇರಿವೆ!
ಗಡ್ಡ, ಮೀಸೆ, ತಲೆಗಳಾ, ಬೋಳಿಸಿ, ಬೋಳಿಸಿ,
ಬಲಿ ತುಳಿದಾ…
ಪಾದ ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆವೆ, ರುಂಡ ಮುಂಡವಾ ಕರಕರನೇ…
ನೇಗಿಲಯೋಗಿ, ಬಲಿಯ ತುಳಿದವನ ಹುಡುಕಿ, ಮಾಡುವೆ…
ನೇಗಿಲ ಕುಳಕೇ ಬಲಿ!
ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆವೆ ಬಲಿ ತುಳಿದ ಪಾದವ
ಸಿಕ್ಕರೆ ಬಟ್ಟೆ ತೆರದಿ ಒಗೆವೆ ಕಾಲಿಡಿದು!
ಅಡಿಗೆ ಭಟ್ಟನು ಹುಡುಕುತಲಿರುವೆ… ತುಳಿದ ಕಾಲ,
ಸಿಕ್ಕರೆ ಹಚ್ಚುವೆ ತರಕಾರಿಯಂದದಿ!
ಬೇಯಿಸಿ ಬಿಡುವೆ ಪಾಯಸದಿ!
ವೈದ್ಯನಾಗಿ ಮೃತ್ಯುರೂಪವ ತಾಳುವೆನೀಗಲೇ…
ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹುಡುಕುವೆ ಕಾಲ!
ದಶಾವತಾರವೇ ನಾಡಿಗೆ, ಸಿಡಿಮದ್ದೀಗ
ವರ್ಷ ವರ್ಷದಿ, ಚರಮಗೀತೆ ಹಾಡಿರಿ ನೀವೆಲ್ಲ
ಬಲಿಗೆ ಬಲಿ, ಆದ ದಿನವೇ, ದೀಪಾವಳಿ ನಮಗೆಲ್ಲ!
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...