Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ನನ್ನ ಜನರು

ನನ್ನ ಜನರು

ನನ್ನ ಜನರು
ನನ್ನ ಜೊತೆ
ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರಿರುವರು ||

ನನ್ನ ಜನರು
ನನ್ನ ಜೀವನ
ಬದುಕು ನೀಡಿದವರು ||

ಹೆತ್ತ ಒಡಲು
ತಂಪು ನೀಡಲು
ಅಮೃತ ಉಣಿಸಿದವರು ||

ಹಿರಿಯರೆನ್ನ
ತಂದೆ ತಾಯಿ
ಕಿರಿಯರೆನ್ನ ಬಂಧುಬಳಗ ||

ಜಾತಿ ನೀತಿ
ಭೇದ ಭಾವವಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ಜನರೆ ನನಗೆಲ್ಲಾ ||

ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ
ಸ್ನೇಹ ತುಂಬಿ
ವಿಶ್ವಾಸದ ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿದವರು ||

ಮಾನ ಅಭಿಮಾನ
ಕೆಚ್ಚಿನ ನುಡಿಗಳು
ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ನನ್ನ ಜನರು ||

ನೋವು ನಲಿವಿಗೆ
ಊರು ಗೋಲು
ಹೃದಯವಂತರು ನನ್ನ ಜನರು ||

ಸತ್ಯ ಧರ್ಮ
ನೀತಿ ನೇಮ ಅರಿತ
ತ್ಯಾಗವಂತರು ನನ್ನ ಜನರು ||

ವಿಶ್ವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತಾಯಿ
ಒಬ್ಬಳೇ ನನ್ನ ಜನರು
ನನ್ನವರೆಲ್ಲಾ ಅವರೇಽಽಽ||

ಸೋಲು ಗೆಲುವು
ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪು
ಒಡಲ ದನಿಯಾದವರು ||

ಜೀವದ ಜೀವನ
ಅಳಿವಿನ ಉಳುವಿಗೆ
ಬೆನ್ನೆಲುಬಾದವರು ನನ್ನ ಜನರು ||

ಕನ್ನಡ ನಾಡ ದೇವಿ
ಕೊರಳ ಹೂಮಾಲೆ
ಆದವರು ನನ್ನ ಜನರು ||
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಹೆರಿಗೆ ನೋವಿನಿಂದ ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿ ಗಂಗಾಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಔಟ್ ಪೇಶಂಟ್ ವಿಭಾಗ ಗಿಜಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಂಪುಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾಲನ್ನು ಛೇಧಿಸಿಕೊಂಡು ವೈದ್ಯರ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತ ಅವನ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದ ಮಗುವ...

ನಾಡಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸ್ವೈರಾಚಾರ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರವೆಂದರೆ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಾಡಿನ ಜನ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ; ಬಹುದಿನದ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಸಿದ್ದಿಯನ್ನು ಮಣ್ಣುಗೂಡಿಸುತ್ತಲಿದೆ. ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಭಾರತದ “ಹಳ್ಳಿ-ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗ್ರಾಮ ಸುರಕ್ಷಕ...

“ವತ್ಸಲಾ……..!” ನಿಟ್ಟುಸುರಿನೊಂದಿಗೆ ಕುಮಾರನು ಆರಾಮ ಕುರ್‍ಚಿಯ ಮೇಲೆ ದೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದು ಕೊಂಡನು. ಚಿಕ್ಕಬಾಲಕನೊಬ್ಬನು ಕಿಡಿಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಣಿಕಿ ಹಾಕಿ “ಕುಮಾರಣ್ಣ” ಎಂದು ಕೂಗಿದಂತಾಯಿತು. ಎದ್ದು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಕೆಂಪು ಮಸಿಯಿಂದ ವಿಳಾಸ ಬರೆದ...

“ಭೀಮಾ ಮಾಸ್ತರರನ್ನು ಇಷ್ಟ ಮೋಟರ ಸ್ಟಾಂಡಿನ ತನಕ ಕಳಿಸಿ ಬಾರಪ್ಪಾ.” ಬಾಯಕ್ಕ ನೆರೆಮನೆಯವರ ಆಳಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿ ಅಂದಳು: “ಬಿಡಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗ ತಗೊಂಡ ಬರತಾನ ಭೀಮಾ” “ಯಾತಕ್ಕ? ನಾ ಕೈಯೊಳಗ ಸಹಜ ಒಯ್ಯತೇನೆ” ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆನಾದರೂ ಭೀಮಪ್...

ಸಿಗರೆಟ್‌ನ್ನು ಕೊನೆಯ ಸಲ ಎಳೆದು ಬದಿಗಿದ್ದ ಅಶ್‌ಟ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ. ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹೇಳಲಾಗದಂತಹ ಯಾತನೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದ್ದಿದ್ದು ಮಿತ್ರನ ಮಾತುಗಳು ಬಂದು ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಅವನದೆ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. “ನಾ ಹೇಳುವದನ್ನು ಅರ್‍ಥಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳು...