Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಹಂಪೆ

ಹಂಪೆ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಭರಾಟೆಯಿಂದ ಹೇರು ಪೇರು ಬಂದು ಬಿದ್ದ ಹೊನ್ನು
ಒಡೆದು ವಿಂಗಡಿಸದ ಕಾತರ ಆಸೆ ಉತ್ಸಾಹ
ಮಡುಗಟ್ಟಿ ಆಹಾ!
ಯಾವ ಗಿಲೀಟಿಗೂ ಪಕ್ಕಾಗದೆ ರನ್ನಗದ್ದುಗೆಯ
ಕನಸಿನುಣಿಸು; ಭವ್ಯದೆದೆ-
ಯಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದ ಹಂಪೆ
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೊನ್ನ ಹಂಪೆ.

ದೇವರು ದಿಂಡಿರು ಭಯ ಭಕ್ತಿ ಎಂದು ನೆಲತಟ್ಟು ಸಮಮಾಡಿ
ಆ ಈ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಕಡೆದ ಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮನೆಮಾಡಿ
ಮುಗಿಲ ಮೇರು ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ
ಕಾದಿತ್ತು ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು
ಕಳಚಿತ್ತು ಕುಸುರಿ ಕಟ್ಟು
ಜುಟ್ಟು
ಹಿಡಿದು ಅಳ್ಳಾಡಿಸಿತ್ತು ಕಾಲ.

ದುಷ್ಟಶಿಕ್ಷಣ ಶಿಷ್ಟರಕ್ಷಣ ಎಂದು ಮಹಾ ಆದರ್ಶದ ಹೊರೆ
ಹೊತ್ತು ಬರ್ರನೆ ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ತೊರೆ-
ಯಾಗಿ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭದ ಗುಟ್ಟೆಲ್ಲ ರಟ್ಟು ಮಾಡಿ
ಆಗ್ರತೆಯ ಪರಾಕು ಗಿಟ್ಟಿಸಿದ ಉಗ್ರನರಸಿಂಹ
ಭಿನ್ನಭಿನ್ನ ; ಕಂಡೆ
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು-ಬಯಲುಬಂಡೆ.

ಎಲ್ಲ ಲೂಟಿಗೂ ಲೈಸನ್ಸು ಕೊಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿತ್ತು
ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ದಿಬ್ಬ ಗೋಪುರ
ಗೆದ್ದಲು ತಿಂದ ಮರ
ಅರೆಬರೆ ಅಂಗಾತ ಅನಾಥಮರ್ತಿ ಜೀವಿ ಕಂದರ
ಕೆದಕಿ ಬೆದಕಿ ಕೂಡಿಸಬೇಕೆಂಬರಿವು ಬಲಿತು
ಒಂದು ಕಡೆ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿ
ರಕ್ಷಿಸಿ ಮರ್‍ಯಾದೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ.
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...