Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಹತಭಾಗಿನಿ

ಹತಭಾಗಿನಿ

ಪಡ್ಡೆ ಕರುವಂತೆ
ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ತಿಂದು, ತಿರುಗಿ ಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆಗೆ
ಮದುವೆಯೆಂಬ ಮೂಗುದಾಣ ಬಿಗಿದು
ಸಂಸಾರ ದಾರಂಭಕ್ಕಿಳಿಸಿದರು.

ಮುಂದರಿಯದ ನನಗೆ
ಮದುವೆ ಯಾತನೆ ಯಾಯಿತು
ಗಿಳಿಬಾಳು ಕರಗಿ ಹೋಯಿತು
ಮೈ ಮನಸೆಲ್ಲಾ ಜರ್ಜರಿತವಾಯಿತು.

ಪರಿಸರ
ರೂಪಾಂತರ ಹೊಂದಿತು-
ಸಲಿಗೆ ಸತ್ತು, ಸೊಲ್ಲು ಹಿಂಗಿ
ಪರಕೀಯತೆ ಕಾಡಿ
ಬಾಳು ಅಣಕವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಆದರೆ, ಪೋಷಣೆ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಲಿ
ಮನಸ್ಸು ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಳಲೂ ಬಿಡದೀ ಜನ
ಜೀವನವ ಕಾಡು ಮಾಡಿದರು.

ನೀನೇನೆ ಮಾಡು, ಹೇಗೆ ಮಾಡು
ಹುಡುಕುವರು ಹುಳುಕು
ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು ಮೂದಲಿಕೆ, ಏಟು
ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ ಈ ಪಡಿಪಾಟು
ನನ್ನ ಶತ್ರುವಿಗೂ ಕೂಡ.

“ಕೊಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲಕ್ಕೆ ಹೊರಗೆ
ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅವರೇ ಸುಖಕೊಟ್ಟರೂ ಅವರೇ”
ಎಂಬ ಹಿರಿಯರು

ಸಾಕಿ ಹಗೆ ತೀರಿಸಿ ಕೊಂಡರು

ಸಹಿಸಿ, ಸಹಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿ
ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಇವರು ಹಾಗೇನೆ ಅಂದೆ!
ಬಜಾರಿ ಎನ್ನುವರು, ಬೀದಿಗಿಳಿಯುವರು

ಎರಡೂ ಕಾಣದ ಜನ
ಯಾರದಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತಾ ಅಂತ ಕಾಯೋಜನ
ನಮ್ಮ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲವೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅನ್ನದೆ
ಚೆಂದ ಚೆಂದವಾಗಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗುವರು
ಗಾಯಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ಸವರುವರು

ರೋಸಿಹೋಗಿ
ಎದೆ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು
ಈ ಬಾಳು ಸಾಕು ಬಳ ಕೊಂಡಿದ್ದು ಸಾಕೆಂದು
ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಗಿಡ ಗಂಟೆಗೆ ತೆಲೆ ಕೊಟ್ಟರೆ
‘ಬಾಳಲಾರದವಳ ಸುದ್ದಿ ಏನು ಬಿಡಿರಿ’ ಎನ್ನುವರು
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...