ವೆಂಕಟಪ್ಪ ಜಿ

#ಕವಿತೆ

ಕೋಣ ಮತ್ತು ನಾವು

0

ಏಕೆ ಜನುವ ಕೊಟ್ಟೆಯಮ್ಮಾ ! ಗಂಡಾಗಿ ಜನರ ದೇವರಿಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕೆ. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೆ ಮಾರಿದೇವಿಯ ಒಳಿತು ಕೋರಿ ಹರಕೆ ಕಟ್ಟಿ, ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬಿಟ್ಟರು ಸಾಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸುಂಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕೇಳುವ ಜನರು. ನಾನು ಕೋಣ! ಉಬ್ಬಿ ಹೋದೆ ದುಡಿಸಿ ದಣಿಸದೆ ತಿಂದು ತಿರುಗಾಡಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ; ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಆಗ ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಹಿಕ್ಮತ್ತು. […]

#ಕವಿತೆ

ಮುಖಾ ಮುಖಿ

0

ನಾನು ‘ಅವನನ್ನು’ ಕಾಣ ಹೋದೆ ಬೇಡಿಕೆ ಪಟ್ಟಿ ಹನುಮನ ಬಾಲದಂತಿತ್ತು. ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಇಲ್ಲದ ಭಯ, ಭಕ್ತಿ ನಟಿಸುತ್ತ “ನೀನೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ಇದು ಎಲ್ಲ ನಾನು, ನನ್ನದೆಂಬುದೇನೂ ಇಲ್ಲ” ನನ್ನ ಊನ, ವಕ್ರ ನೋಡಬೇಡ ನಿನಗೇನು ಗುನ್ನ ಗೂಸ ಇಲ್ಲ ಯಾರೂ… ಏನು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ನೀನು ನಾವಲ್ಲ! ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ವಿನಃ ಅನ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲ. […]

#ಕವಿತೆ

ನಾನು ನನ್ನ ನಾಯಿ

0

ನಾನು, ನನ್ನ ನಾಯಿ ಪ್ರಜ್ಞಾ ಕೂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಕಂಡದ್ದು, ಕೇಳಿದ್ದು, ಅವರು, ಇವರು, ಯಾಕೆ? ಜಗತ್ತಿನ ಒಳ್ಳೆಯದೆಲ್ಲಾ ನನ್ನದಾಗಬೇಕು; ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಬೇಕೆಂಬೊಬ್ಬ ತಾಮಸಿ. ಪ್ರಜ್ಞಾ ಬೆಂಕಿ, ಬೆಳಕು, ಎಚ್ಚರ ನಾನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ, ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಯ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು ಬೊಗಳಿ ಗದರುತ್ತೆ ಕಾರ್ಯ ಕಾರಣ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತೆ; ಕಸಿವಿಸಿ ತರುತ್ತೆ. […]

#ಕವಿತೆ

ಗೀಳು

0

ಏನು ಬೇಕಾಗಿದೆ? ಜೀವದಾಯಿ ನೆಲ, ಜಲ, ಗಾಳಿ, ಬೆಳಕು ಚೇತೋಹಾರಿ ಬೆಟ್ಟ, ಗುಡ್ಡ, ಹಳ್ಳ, ಕೊಳ್ಳ, ಕಣಿವೆ ಭಾವ, ಬದುಕು ತುಂಬುವ ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಕ್ರಿಮಿ, ಕೀಟ ಸಂಜೀವಿನಿ ಸಸ್ಯರಾಶಿ ಒಡನಾಡಲು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾನವ ಸಂಕುಲ ಬೇಕಾದುದಿದೆ. ಇರುವುದೆಲ್ಲಾ ಗೌಣಮಾಡಿ ಇಲ್ಲದ್ದೇ ಧೇನಿಸುವ, ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ಕೊರಗುವ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವ, ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಖಾಯಿಲೆ ಗೀಳಿಗೆ […]

#ಕವಿತೆ

ಎದ್ದು ಬನ್ನಿರೇ ದೇವೀರಮ್ಮಂದಿರೇ…

0

ಅಲ್ಲಿ.. ಇಲ್ಲಿ.. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಗುಡಿ, ಗುಂಡಾರ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕಲ್ಲೋ.. ಮರವೋ… ಲೋಹದಲ್ಲೋ.. ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲೋ ಕುಂತೋ… ನಿಂತೋ… ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋ ಭಂಗಿಯಲ್ಲೋ ಉಗ್ರ, ಶಾಂತ, ಎಂತದೋ ಒಂದು ಭಾವದ ರೂಪವನ್ನು ಪಡಕೊಂಡು ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರೋ ದೇವೀರಮ್ಮಂದಿರೇ ಕೇಳಿ. ಊರು, ನಾಡು ತುಂಬಿವೆ ನಿಮ್ಮಂತಹ ತಾಯಿಗಳೆ ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಬೆಳೆಸಿರೋ ಸೀಳು ನಾಯಿ ಬುದ್ಧಿಯ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು. ಕಿವಿ […]