Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಉದ್ಧಾರಕ

ಉದ್ಧಾರಕ

ಎಲಾ ಇವನ,
ಬೂಟಿನ ಟಪ ಟಪ ಸದ್ದಿನಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡದ ಕಂಠವೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಲ್ಲ!
ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ನಿನ್ನ ಬೂಟು ಬಿಚ್ಚಿ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲಿಡಲು ತಯಾರು
ನಮ್ಮ ಭರತರು.

ನಿನ್ನ ಬೂಟಿನ ಲೇಸು ಬಿಚ್ಚಲು ಶುರುಹಚ್ಚಿದರೆ ಸಾಕು
ಧಗಧಗ ಕಣಯ್ಯ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು.
ಅಲ್ಲ, ಯಾರಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಯೆ
ನೀನು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣಗಳ ಕೊಟ್ಟ ಕರೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟು ಸೇವೆ?
ಆ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನವರು ಮಂಥರೆಯ ಒಕ್ಕಲೆಂದು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಚುಚ್ಚು ;
ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಚಚ್ಚು.

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು: ಆ ರಾಮ ಸತ್ತು
ಯುಗಗಳಾದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನದೇ ಅವನಂಥ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಅವತಾರ! ಕನ್ನಡಿಗರುದ್ಧಾರ!
ಅಗಸ ಅಂದುಕೊಂಡನೆಂದು ಆತಂಕಪಟ್ಟ ಆ ರಾಮ
ಅಲ್ಪರಂದುಕೊಂಡರೇನಂತೆ ಎಂಬ ನೀನೇ ಸರಿ ಬಹು ಆರಾಮ.
ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಕಟ್ಟು ಬೀಳುವ ಆ ರಾಮನಿಗೆಲ್ಲೊ
ತಾಕತ್ತಿಲ್ಲ ತೆಗೆ
ನಿನ್ನದೇ ಸರಿ: ರಾವಣಕಾರ್ಯವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿ
ರಾಮನೆನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ.

ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆಯೂ ಇದೆ ಸುಗ್ರೀವ ಸೇನೆ
ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ನಂಬಿಗಸ್ತರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಹಾರಿಸಿ
ಪೀಠಗಿಟ್ಟಿಸುವ ನಿನ್ನ ಕಲಿತನಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕು
ಮತ್ತೊಂದು ಪೀಠ; ಅವಾರ್ಡು,
ನೀನಾದೆ ಬಿಡು ಬೀದಿಬೀದಿಯ ಬೋರ್ಡು.

ಅಂದಹಾಗೆ ಎಂದು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸವಾರಿ?
ಭಕ್ತರಿಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆಯಂತಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ನಗಾರಿ?
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ನಾಲ್ಕಾರು ವರುಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮೇ ತಿಂಗಳ ಬೆವರನ್ನು ತೋಟದ ಅಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು ತಂಪಾಗಿ ಒಂದು ಮಾಸ ಕಳೆದು ಬರುವ ಎಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ ಮರುದಿನವೇ ತಂಗಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವದು ನನ್ನ ಪದ್ಧತಿ. ನಮ್ಮ ಕೇರಿಯ ಎದುರಿನ ಗುಡ್ಡೆಯನ್ನು ಹತ್...

ಕಾಲ ಹನ್ನೆರಡನೆ ಶತಮಾನ. ದೇಶ ಜಪಾನ್. ಅರಸನ ಹೆಸರು ಅಂತೋಕು. ವಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಏಳು ಸಂವತ್ಸರಗಳು. ಅಂತೋಕು ಹೈಕೆ ಎಂಬ ಸಾಮುರಾಯ ದಳದ ನಾಮ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಾಳುವಾಗಿದ್ದು ನಿಜವಾದ ಅಧಿಕಾರ ಇವನ ಅಜ್ಜಮ್ಮನ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಮ್ಮನ ಹೆಸರು ನೀ ಎಂದು. ನೀಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಗುರುತರವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು...

ಶೇಖರನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ದಿನಗಳ ‘ವಾರ’ ಕಡಿಮೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಮಾನ್ ಪದ್ಮನಾಭ ಹೆಬ್ಬಾರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ಸಲ ಯೋಚಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವರು ಭಿಕ್ಷುಕರನ್ನೂ, ವರ್ಗಣಿ ಕೇಳುವವರನ್ನೂ ವಾರದ ಮಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಅಂಗಳಕ್ಕೂ ಬರಗೊ...

ಸರ್‍ಕಸ್ಸು ಮುಗಿದರೂ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾ ಎದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಎರಡನೇ ಷೋ ಆರಂಭವಾಗಲು ಕೆಲವೇ ಸಮಯ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸರ್‍ಕಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಎರಡು ಬಾರಿ ಲಾಗಾ ಹಾಕಿ ಇವನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ಆಕೆಯ...

“ಸುಭದ್ರೆ, ನೀನು ಎಂದು….” ದೈನ್ಯವಾಣಿಯಿಂದ ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಶ್ರೀಧರ. “ತಡೆ ಶ್ರೀಧರ. ಹ್ಞ. ಹತ್ತಿರ ಬರಬೇಡ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಮುಹೂರ್ತ ಬರಬೇಕು; ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ತಡೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದೆ: ನಾನು ನಿನ್ನವಳೆಂದು, ನಂಬಿಕೊ.” “ಎಷ್ಟು ದಿನ ಈ ನ...

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...