Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ಮೋಡ ಬಸಿರಿನೊಳಗೆ
ಹೂತಿಟ್ಟ ಬಯಕೆಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ
ಸುಡುತ್ತ ಬೂದಿಯಾಗುವಾಗ
ಫಳಾರನೆ ಹೊಡೆಯುವ
ಸಿಡಿಲಿನ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಡೆದು
ಹನಿ ಹನಿಗುಡುತ್ತ
ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ತೊಳೆಯುತ್ತದೆ
ಹಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿದ ಮನಸನ್ನು
ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ –

ಸತ್ತ ಹಿರಿಯರು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದ
ಉಸಿರು ಕಣ್ಣೀರು
ಈಗ ಬಿಸಿಧಗೆಯಾಗಿ
ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ
ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ಅವರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ
ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ –

ಸುಡುವ ಹೀರುವ ಹಿಂಡುವ
ಎಲ್ಲರ ರಕ್ತದ ಮೇಲೆ
ಕಣ್ಣಿಡುವ ಸೂರ್ಯನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ
ಆಗಾಗ ಬುರ್ಕಾ ಹಾಕುತ್ತ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆ
ಆಡಿಸುತ್ತ ಕುತೂಹಲಿಸುವ
ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳಲಿ
ಕಾಂಕ್ರೀಟು ಬಿರುಕುಗಳಲಿ
ಗುಡಿ ಗುಂಡಾರಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ
ಚಿಗಿರೊಡೆದು ಹುಲ್ಲಾಗಿಸುವ
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ‘ಹಸಿರು’ ಬಸುರಿಯರ
ಗುಂಪಾಗಿಸುವ. ‘ಹೂ’ ಮಕ್ಕಳ ಚಲ್ಲಾಡಿಸುವ
ಓಟದ ಸರದಾರನಾಗುವ
ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ –

ಅರಳುವ ಹೂಗಳಲಿ ಇನ್ನೂ ಹರೆತುಂಬಿ
ವಯಸ್ಕರ  B.P. ಇಳಿಸಿ
ರಾಡಿ ಮಡಗಳು ಕಿಚಿಪಿಚಿಸಲು
ಗಿಡ ಮರ ಮನೆ ಮಠಗಳ ಧೂಳ ತೊಳೆದು
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಾವು ಹೊತ್ತ ತಲೆ
ಸಂಜೆ ಚಡಪಡಿಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿ
ಗೂಡು ತಲುಪುವ ಪಕ್ಷಿಗಳ
ವೇಗದ ಆಟೋ ಸೈಕಲ್ ಪಾದಚಾರಿಗಳಿಗೆ
ತಂಪಡರಲು ಕುಣಿಯುವ ಕುಪ್ಪಳಿಸುವ
ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...