Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಜಾವಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಜಾಗರ

ಜಾವಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಜಾಗರ

ಎಚ್ಚರ ಎಚ್ಚರ
ಕಾರ್ಗತ್ತಲ ತೆಕ್ಕೆಯಲಿ
ಪೊದೆಯೊಳಗೆ ಅವಿತುಕುಳಿತ ಚೋರ
ಹೊಕ್ಕಾನು ಮನೆಯೊಳಗೆ
ನಿಶಾದೇವಿಯಾಲಿಂಗನದಲಿ
ಮೈ ಮರೆತರೆ
ಎಲ್ಲವೂ ಸೂರೆ
ಕಡಲಿನ ತೆರೆ
ದಂಡೆಗಪ್ಪಳಿಸಿದರೆ
ಅರಿವಾಗುವ ಮೊದಲೇ
ಎಲ್ಲಾ ನೀರೇ!

ಎಚ್ಚರ ಎಚ್ಚರ
ಕಿಟಕಿ, ಬಾಗಿಲು, ವಾತಾಯನಗಳೆಲ್ಲಾ
ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಯೇ
ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ
ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಣ್ಣಿಳಿಸಿ
ಕಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೇ ತನ್ನ ಬೇರಿಳಿಸಿ
ಆಳದಾಳದ ಗುಪ್ತ ಖಜಾನೆಗೇ
ಲಗ್ಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ ಈ ಚೋರ
ಮುತ್ತು, ವಜ್ರ, ವೈಢೂರ್ಯಹಾರ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ತೆಗೆಯುವುದರೊಳಗೆ
ಮಂಗಮಾಯ ಮಾಡುವ ಧೀರ!

ಎಚ್ಚರ ಎಚ್ಚರ
ತೊಟ್ಟ ಅಂಗಿ ಕಳಚಿ
ನಿದ್ದೆಯಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು
ಸುಪ್ತಸಾಗರದಲಿ
ಸಪ್ತವರ್ಣದ ಅಂಗಿತೊಟ್ಟು
ತೇಲುತ್ತಾ ಮುಳುಗಿದವರೇ
ಕಳಚಿಟ್ಟ ಅಂಗಿ
ದೋಚಿಯಾನು ಚೋರ
ಅತ್ತ ಅದೂ ಇಲ್ಲದೇ
ಇತ್ತ ಇದೂ ಇಲ್ಲದೇ
ಆದೀತು ಬೆತ್ತಲು ಅನಿವಾರ್ಯ

ಜಾಗರದವ ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲಿ
ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ
ಜಾವಕೊಮ್ಮೆ ಜಾಗರ ಕೂಗುತ್ತಾನೆ
ಪಾಪ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ
ಮೈ ಮರೆತು ನಿದ್ರಿಸಿದವರಿಗಷ್ಟೇ
ಎಚ್ಚರಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಜಾಗೃತಿಯ ಜಾಗರದವರಿಗೆ
ಸದಾ ಎಚ್ಚರವೇ ಪ್ರಜ್ಞೆ!
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...