ಒಮ್ಮೆ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೂ ನಾಲಿಗೆಗೂ ಸಂವಾದ ನಡೆಯಿತು.
“ನಾಲಿಗೆ! ನಿನಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇರಲಿ. ನೀನು ಹಲ್ಲುಗಳ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀಯ.” ಎಂದು ಹಲ್ಲುಗಳು ಹಲ್ಲು ಕಡೆದು ಹೇಳಿದವು.
“ಏ! ಹಲ್ಲುಗಳೇ! ಹಲ್ಲು ಕಡೆದು ಪುಡಿಯಾಗದಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಚಾವಟಿ ಏಟು ತಿನ್ನಲು ಬಯಸಬೇಡಿ” ಎಂದಿತು ನಾಲಿಗೆ.
“ನಾಲಿಗೆ! ಮಾತಿನಲಿ ಮಾಧುರ್ಯವಿರಲಿ, ಶುದ್ದಿ ಇರಲಿ. ನೀನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಶೋಭೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀ ನಾಲಿಗೆ ಚಾಚಿದರೆ ನಾವು ಕಡಿದು ಹಾಕಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ” ಎಂದವು
ಹಲ್ಲುಗಳು.
ನಾಲಿಗೆಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಕೋಪ ಬಂತು. “ನೀವು ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೀರಿ. ಹಾಲು ಕುಡಿದು ಹುಟ್ಟುತ್ತೀರಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹುಟ್ಟುತ್ತೀರಿ. ಮತ್ತೆ ಮುದಿತನದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ. ನೋಡಿದರೆ ಜೋರು ಹೆಚ್ಚು ನಿಮಗೆ” ಎಂದಿತು ನಾಲಿಗೆ.
“ನಿನ್ನ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಇರಲಿ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ನಿನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಹೊಲಸಾದರೆ ನಿನ್ನ ಗೌರವಿಸುವವರೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದಿತು ಹಲ್ಲುಗಳು.
“ನಿಮಗೆ ಸಿಹಿ ತಿಂದರೆ ಆಗದು, ತಣ್ಣಗೆ ತಿಂದರಾಗದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಹಿ ತಿಂದರೆ “ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹುಳು ತಿಂದು ನೀವು ಸಾಯುತ್ತಿರಿ. ಏಕೆ, ಇಷ್ಟು ನಿಮಗೆ ಜಂಭ?” ಎಂದು ನಾಲಿಗೆ ಮೂದಲಿಸಿತು.
“ನಾಲಿಗೆ! ನೀನು ಏನೇ ಹೇಳು ನಮ್ಮಂತೆ ನೀನು ನಗ ಬಲ್ಲೆಯಾ? ನಮ್ಮ ನಗುಮೊಗದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಮ್ಮ ನಗುವಿನಿಂದ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇವೆ. ನಿನ್ನಿಂದ ಏನು ಸಾಧ್ಯ?” ಎಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕಿತು.
“ನಾಲಿಗೆ ಎಂದರೆ ರುಚಿ, ರುಚಿಯಿಂದ ರಸ ರಸದಿಂದ ಸಮರಸ, ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ತುಂಬುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ನೀವು ಸಮಾನರೇ ಹೇಳಿ?” ಎಂದಿತು ನಾಲಿಗೆ.
“ನಾವು ಅಗೆಯದಿದ್ದರೆ ಆಹಾರ ಅಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತೆ. ಸಾಕು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚು” ಅಂತ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುವಾಗ ಕಾಲು ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು, ಹಲ್ಲು ಮುರಿದು ಹೋಯಿತು. ಮುರಿದ ಹೋದ ಹಲ್ಲನ್ನು ನೋಡಿ ನಾಲಗೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಸಂತಸಗೊಂಡಿತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬುದ್ದಿ, ಇದು ಅತಿಯಾಯಿತು ಅಂದುಕೊಂಡಿತು. ನಿಮ್ಮ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹುರುಳೂ ಇಲ್ಲ. ಬುದ್ದಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಳುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಾಪ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯೇ?” ಎಂದಿತು.
ಹಲ್ಲು ನಾಲಿಗೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಯಿ ಒಳಗೆ ಸುಮ್ಮನಾದವು, ಧ್ಯಾನ ಭಂಗವಾಗಿ, ಶಿಷ್ಯನ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಲ್ಲುನಾಲಿಗೆ ಸಂವಾದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.
*****
