ಕತ್ತಲ್ಗಡಲ ತಳದಲಿತ್ತು ಲೋಕ.
ಕೋಟಿ ತಾರೆಗಳಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಗಗನತಲ, ನಿಶಾಸುಂದರಿಯ ವಜ್ರಖಚಿತ ನೀಲಾಂಬರದ, ಹರಡಿದ ಸೆರಗಿನಂತೆ ಶೋಭಿಸಿತ್ತು.
ನೀರವ! ನಿಶ್ಚಲ!
ಅನಿಲನು ಕೂಡ ದಿನವೆಲ್ಲ ಅಲೆದಲೆದು, ಸೊಕ್ಕಿ ಮೆರೆದು ಸೊರಗಿ ಸೋತು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ.
ಒಂದು ಮನೆ.
ಅದರ ಹೆಸರು “ಮಾಯಾಲಯ”. ಅದರಲೊಂದು ಕೊಠಡಿ. ಕೊಠಡಿಯ ನಡುವೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕಂಭ-ಕಂಭದ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದ ಹಣತೆ. ಹಣತೆಯ ತುಂಬ ಚಂದನ ತೈಲ ತೈಲದಿ ತೇಲುತ ಹತ್ತಿಯ ಬತ್ತಿ. ಬತ್ತಿಯ ತುದಿಯಲಿ ಪುಟ್ಟದು ಜ್ವಾಲೆ!
ಕುಣಿಯುತಿತ್ತು! ಬಳುಕುತಿತ್ತು! ಬೆಳಬೆಳಗಿ ಕತ್ತಲನ್ನು ಮೂಲೆಗೊತ್ತಿ ನಲಿಯುತಿತ್ತು! ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮೆರೆಯುತಿತ್ತು! ಪರಿಮಳ ವನುಸಿರುತಿತ್ತು!-ಆ ಜ್ವಾಲೆ.
ಕಿಟಿಕಿಯ ಬಳಿ ಯಾರೊ ಬರುವ ಸುಳಿವು!
ಕುಣಿಕುಣಿದು ಬಲು ಬಳುಕಿ ಗರ್ವದಿಂ ಮೆರೆದು ನಲಿಯುತಲಿದ್ದ ಜ್ವಾಲೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯ್ತು! ಆಸೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿತು. ಕಣ್ಣ ನೆಟ್ಟುನೋಡಿತು.
ಒಂದು ಪತಂಗ! ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪತಂಗ!!!
ಕವಿಯ ಗಂಭೀರ ಗೂಢಹೃದಯದಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿಬಂದ ಚೆಲುವು ಕವಿತೆಯಂತೆ, ನಿಶೆಯುದರದಿಂದ ಮೂಡಿ ಬಂತು-ಆ ಪತಂಗ.
ಚಿಮ್ಮಿ ನೆಗೆಯುತ, ತಿರುಗಿ ತೇಲುತ, ಕುಣಿದು ನಲಿಯುತ ಬಂತು-ಆ ಪತಂಗ.
ಜ್ವಾಲೆಯನು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಯಲಿ ಮಿಂದಿತು. ಉಸಿರನೆಳೆದೆಳೆದು ಪರಿಮಳವ ಸೇವಿಸಿ ವಿಸ್ಮೃತಿಯಲಿ ಮುಳುಗಿತು! ಆಸೆಯಿಂದ ಹಿಗ್ಗಿ ಉಬ್ಬಿತು-ಆ ಪತಂಗ.
ಜ್ವಾಲೆಯ ಸುತ್ತ, ಏರಿ ಇಳಿದು ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಹಾರತೊಡಗಿತು-ಆ ಪತಂಗ.
ಒಂದುಸಲ ಬಳುಕಿ,
“ಎನ್ನಾಸೆಯ ರನ್ನಾ, ಬಾ, ಬಾ!”
-ಎಂದಿತು ಮಾಯಾಜ್ವಾಲೆ.
“ನಿನ್ನ ಸೊಬಗಿದೇನು!….ಏನು ಪರಿಮಳ!! ಯಾರು ನೀನು?”
– ಎಂದು ಕೇಳಿತು ಪತಂಗ.
“ನಾನೊಂದು ಕುಸುಮ! ನೋಡು ನೋಡು, ನನ್ನ ಮೈಯ ಕಾಂತಿ! ಉಸಿರೆಳೆದು ನೋಡು ಎನ್ನುಸಿರ ಪರಿಮಳವ! ಬಾ, ಬಾ! ಸುಂದರಾ!”
“ಬಂದರೇನನೀಯುವೆ?”
ಬಳಿಗೆ ಸಾರದೆ ದೂರದಲೇ ಕುಣಿಕುಣಿದು ನಲಿಯುತಿತ್ತು-ಆ ಪತಂಗ.
“ಏನು ಬೇಕೊ ಅದನೆ ಕೊಡುವೆ! ಬಾರೊ ನಲ್ಲ!”
– ಎಂದು ಒಯ್ಯಾರದಿ ಬಳುಕಿ ಬಾಗಿ ಕರೆಯಿತು ಕನಕ ಜ್ವಾಲೆ.
“ಮಧುವುಂಟೆ ಹೇಳು?”
“ಅದಕೆ ನೂರ್ಮಡಿಯಾದುದಿದೆ! ಪ್ರಿಯಾ, ಬಾ!
ಮೈಗೆ ಮೈಗೊಟ್ಟು, ಬಾಯ್ಗೆ ತುಟಯಿಟ್ಟು ಬೆರೆತು ನೋಡು!! ನಿನ್ನೆದೆಯ ಪರಿಮಳದಿ ತುಂಬುವೆ!
ಸ್ವರ್ಗದ ಸವಿಯನೆರೆಯುವೆ!!
ಕಾದು ಕಾದು ಕಾಯ್ದ ಎನ್ನೊಡಲ ಕಾವ ಸವಿಯ ಬಾ!”
-ಎಂದು ಸಾರಿ ಕರೆದಳು ಜ್ವಾಲಾಕಾಮಿನಿ.
“ಕಾಯ್ದೆಯಾ?…………… ಯಾರಿಗಾಗಿ?”
“ನಿನಗಾಗಿ! ನಿನಗಾಗಿ!! ನನ್ನ ಸುಂದರಾ, ನಿನಗಾಗಿ! ಬಾ, ಬಾ! ಎನ್ನ ಕಣ್ಣಮಣಿ!- ಎನ್ನೆದೆಯ ಧಣಿ!!
-ಎಂದು ಕಿರಣದ ಬಲೆಯನೆಸೆದಳು ಮೋಸದ ಜ್ವಾಲೆ.
“ಆಹಾ?”
ಪತಂಗದೆದೆಯಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯೆದ್ದಿತು!-ಕಾಮದ ಬಿರುಗಾಳಿ! ತಲೆ ತಿರುಗಿತು! ಮೈಮರೆಯಿತು!! ನೂರುಬಣ್ಣದ-ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣಿನ ಪತಂಗವು ಕುರುಡಾಯ್ತು!!
“ಬಾ!” ಎಂದಳು ಥಳಕಿನ ಜ್ವಾಲೆ.
“ಬಂದೇ!”
-ಎನ್ನುತ ಒಂದೇ ಸಲಕೆರಗಿತು ಪತಂಗ!
ಮರುಕ್ಷಣದಲೆ “ಹಾ!” ಎಂದು ಚೀರಿ ಭೂತಲದಲೊರಗಿತು!
“ಅಯ್ಯೋ! ಅಯ್ಯೋ!!” ಎನ್ನುತ ನರಳತೊಡಗಿತು.
ಸುಟ್ಟು ಹೋಯ್ತು ಬಾಯಿ-ಸೀದುಹೋಯ್ತು ರೆಕ್ಕೆ.
“ನೂರ್ಮಡಿ! ನೂರ್ಮಡಿ!! ಅಯ್ಯೋ! ಸಾವಿಗೆ ನೂರ್ಮಡಿ! ಏನು ಬೆಂಕಿ! ಎಂತಹ ಮುತ್ತು!!-ಕಾಲನ ಮುತ್ತು!”
-ಎಂದು ಬೆಂದ ಬಾಯಿನೊಂದು ನುಡಿಯಿತು.
ಮೇಲೆ ಜ್ವಾಲೆ,
“ಹಹ್ಹಾ!”
-ಎನ್ನುತ ಬಳುಕಿ ಬಳುಕಿ ತಲೆಯ ಚಿಮ್ಮಿ ಬಲಿಯ ಮರೆತು ನಲಿಯಿತು!
* * * *
ಮತ್ತೆ ಸದ್ದು!
ಮೊದಲಿನಂತೆ ಜ್ವಾಲೆ, ಕಿವಿಯ ಕೊಟ್ಟು ಕೇಳಿತು.
ಮತ್ತೊಂದು!……….. ಮರಿಪತಂಗ!!
ಮೊದಲಿನಂತೆ ಕಥೆ!
ಜ್ವಾಲೆ, ಮೋಹವೆರಚಿ ಬಿಂಕ ತೋರಿ, ಕೂಗಿ ಕರೆದು ಬಲೆಯ ಬೀಸಿತು.
ಎರಗುವುದರಲಿತ್ತು, ಬುದ್ಧಿಗೆಟ್ಟು ಮೈಮರೆತು ಕುರುಡಾದ ಮರಿ ಪತಂಗ!
“ಬೇಡ! ಬೇಡ!! ದೂರ ಸರೀ!…….ಸಾಯುವೇ!!”
– ಎಂದಿತು ಕೆಳಗೊರಗಿದ ಪತಂಗ- ಕಾಲನದವಡೆಯಿಂದ.
“ಬೇಡವೇಕೆ?”
-ಎಂದು ಕೇಳಿತು ಮರಿಪತಂಗ.
“ಅದು ಕುಸುಮವಲ್ಲ! ಅಲ್ಲಿ ಮಧುವಿನಿತಿಲ್ಲ!!”
“ಹಾಗಾದರೇನದು!”
“ಮೃತ್ಯು!-ಮೃತ್ಯು!! ನನ್ನ ಮಾತ ಕೇಳು!…….. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಾಳು”.
“ಏನು ಮಾತು!…….. ಈ ಕಾಂತಿ!…….. ಈ ಪರಿಮಳ! ಇದೆಲ್ಲಿ; ಮೃತ್ಯುವೆಲ್ಲಿ!”
“ಬೇಡ! ಬೇಡ!!…… ಮೃತ್ಯು-ಸತ್ಯ!”
“ಇದು ಮೃತ್ಯುವಾದರೆ, ಎನಗಿರಲಿ ಮೃತ್ಯುವೆ!”
-ಎಂದಿತು ಮರಿ ಪತಂಗ.
ಇದ ಕೇಳಿ,
“ಬಾ ಬಾ! ಎನ್ನೆಡೆಯ ರಾಜಾ!”
– ಎಂದಿತು ಜ್ವಾಲೆ.
“ಇದೊ ಬಂದೆ!- ಎನ್ನೊಲವಿನ ರಾಣಿ!”
-ಎನ್ನುತ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ, ಎದೆಬಿಚ್ಚಿ ಎರಗಿತು-ಮರಿಪತಂಗ.
“ಅಯ್ಯೋ, ತಿಳಿಗೇಡೀ!”
-ಎಂದು ಕೂಗಿತು ಬಿದ್ದ ಪತಂಗ.
ಮರುಕ್ಷಣದಲೆ “ಹಾ” ಎನ್ನುತ, ಬಾಯಿ ಬೆಂದು ರೆಕ್ಕೆ ಸುಟ್ಟು, ಗೋಳಿಡುತ ನೆಲಕುರುಳಿತು – ಮರಿಪತಂಗ.
“ಅಯ್ಯೋ! ನೋವು!……. ನೋವು! ತಾಳಲಾರೆ !! ಸಾವು!- ಸಾವು!”
-ಎನ್ನುತ ಹೊರಳಿತು ಮರಿಪತಂಗ.
“ಬೇಡವೆಂದು ಸಾರಿದೆನಲ್ಲೋ!”
-ಎಂದಿತು ಮೊದಲು ಬಿದ್ದ ಪತಂಗ.
“ಅಯ್ಯೋ! ಕೇಳದೆ ಕೆಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ!”
-ಎಂದುಸುರಿತು ದಾರುಣದ ದನಿಯಿಂದ-ಮರಿಪತಂಗ.
ಇದನು ಕೇಳಿ,
“ಹಹ್ಹಾ!”
-ಎಂದು ಗಹಗಹಿಸುತ ಮೈ ಕುಲುಕಿತು ಜ್ವಾಲೆ!
ಅದೊ! ಮತ್ತೆ ಸದ್ದು!!…………….
*****
