ಒಮ್ಮೆ ‘ಆನಂದ’, ‘ಶಾಂತಿ’, ಎರಡರಲ್ಲಿ ವಿವಾದ ಬಂದಿತು.
ಶಾಂತಿ ಹೇಳಿತು- “ನನ್ನಿಂದ ಆನಂದ” ಎಂದು.
ಆನಂದ ಹೇಳಿತು “ನನ್ನಿಂದ ಶಾಂತಿ” ಎಂದು.
ಆನಂದ, ಶಾಂತಿ ಎರಡೂ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವು.
“ನಿನ್ನ ವಾದ ಅತಿಯಾಯಿತು” ಎಂದು ಶಾಂತಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಆನಂದದ ಮುಖ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ ತಳಮಳಗೊಂಡಿತು. ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ತಾಕಲಾಡಿತು. ನಾನು ಆನಂದ, ನನಗೇನು ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಸಂತೈಸಿ ಕೊಂಡಿತು. ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇನು? ನಾನು ಸಂತಸದಿಂದ ಇರುವೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಗಂಡಹೆಂಡಿರ ನಡುವೆ ಆನಂದತಂದಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಆನಂದದಿಂದ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಂಡಹೆಂಡಿರ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಭಂಗವಾಗಿ ಆನಂದ ಮಾಯವಾಗುತಿತ್ತು.
ಮಕ್ಕಳು ಆನಂದವಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ವಾಡುತ್ತಾ ಅಶಾಂತವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತನ್ನಿಂದ ಒಂದು ಸಂಸಾರವು ಕೂಡ ಆನಂದದಿಂದ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊಂಡಿತು.
ಅತ್ತ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ ಶಾಂತಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಯಿತು. ಇದೇನು ಬರಿ ಕಾಡು ಮೌನ. ಭೀಕರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಭಯ ಕಾಡುಗಿಚ್ಚಿನ ಹಾಹಾಕಾರ. ಶಾಂತಿ ಎಂಬ ನಾನು ಪೂರ್‍ಣವಲ್ಲವೇ? ಆನಂದವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಏಕೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಭಂಗವಾಗಿದೆಯೇ? ಏಕೆ ಈ ಸೋತಂತ ಭಾವ? ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಸಂತಸದ ಚಿಲುಮೆ? ಎಲ್ಲೂ ಕೇಳದಾಗಿದೆ ಪ್ರಸನ್ನತೆಯ ಪಲುಕು. ಯಾವುದು ಶಾಂತಿಯ ಜೀವಾಳ? ಆನಂದವೇ ಶಾಂತಿಯ ಕಾಂತಿಯೇ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಸಂಧಾನ ಮಾಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಆನಂದವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆನಂದವು ಸಹ ಒಂದು ರೀತಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಶಾಂತಿಯ ಸಿಹಿಸ್ನೇಹ, ಸಾನಿಧ್ಯ ಮತ್ತೆ ಬಯಸಿತು. ವಿಭಜಿತ ವೃತ್ತದಂತೆ. ಅರ್‍ಧ ಚಂದ್ರಮನಂತೆ ಅಪೂರ್‍ಣತೆಯ ಅನುಭವಿಸಿದವು. ಶಾಂತಿ, ಆನಂದ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದವು. ಶಾಂತಿಯಿಲ್ಲದ ಆನಂದ, ಆನಂದವಿಲ್ಲದ ಶಾಂತಿ ಪುನರ್‍ಮಿಲನವಾದಾಗ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತಾದರು. ಶಾಂತಿ ಆಗಸದ ನೀಲಿಯಾಯಿತು. ಆನಂದ ಹಾರದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಪದಕವಾಯಿತು. ಶಾಂತಿ, ಆನಂದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನೆಲೆ ಊರಿ ಗುಡಿಕಟ್ಟಿತು. ಆನಂದ ಗೋಪುರವಾಗಿ ಆಗಸವ ಮುಟ್ಟಿತು.
*****
