ಮನದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಬಿರುಕುಗಳೇ ಬಿಟ್ಟಿರುವಾಗ ಎಷ್ಟೂಂತಾ ತ್ಯಾಪಿಹಚ್ಚಿ ಸವರಲಿಕ್ಕಾದೀತು? ತುಣುಕು ತುಣುಕು ಹಳೆಬಟ್ಟೆಗಳ ತ್ಯಾಪಿಹಚ್ಚಿದ ಹೊದಿಕೆ ಕೌದಿಯೇ ಹೊರತು ರಗ್ಗ ಅಲ್ಲಾ! ಬಿರುಕು ಮನಸು ಬಿರುಕು ಕಟ್ಟಡ ಬೀಳೋದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ‘ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್’ ಹುಷ...

ಸ್ವಂತಿಕೆಗೆ ತರ್ಪಣ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವರ ಭಾವನಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸಿ ಬೆಳಿಸಿ ಪೋಷಿಸುವ ಅವರ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರಯುವ….. ಮೂಕ ಹವ್ಯಾಸಿಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿ… ಗಿಡಮರೆ ಕಾಯಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದುಹೋಗುವ ‘ಅವಳು’ ನಿಜಕ್ಕೂ ‘ಮನು’ವಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ...

ನಮಗೆ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹರಡಲು ಬೇರುಗಳಿಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ಬೇರುಗಳಿವೆ ಆದರೆ ಹರಡಲು ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮೃದು ಹೃದಯಿಗಳು ಅಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ತಲೆದಿಂಬುಗಳು ತೋಯುತ್ತವೆ ನೀವು ಕಠೋರ ಹೃದಯಿಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸರಾಯಿ ಅಂಗಡಿಗಳೇ ತೋಯ...

ಅಂದ ನೀ ಬೊಗಸೆ ಕಣ್ಣೊಳಗ ಮಿಂಚುವ ‘ಹೊಂಗನಸು’ಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಿ ನಾ ಹಂಗ ನಾ ಹಿಂಗ ಅಂತ ಮೈ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ್ದಿ ಆದರ ಈಗ್ಯಾಕ ನಿನ್ನ ಬೊಗಸೆ ಕಣ್ಣು ಸಣ್ಣಾಗಿ ‘ಹೊಗೆ ನನಸಿನ’ ಕಣ್ಣೀರು ಉದುರ್‍ತಾ ಇವೆ ಶಶಿ ಯಾಕೆ! ಗಂಡ ಬಡ ಪ್ರಾಣಿ ಅಂತಾಽ ಅತ್ತೆ ದುಬ್...

ನನಗೆ ಅರವತ್ತು ವರ್ಷ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ಏನೋ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬೇಜಾರಾದಾಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಎಪ್ಪತ್ತರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಅರವತ್ತು ಕಳೆ ಉಳಿದ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ನೀನೈದು ವರ್ಷದವಳು ನಾನೈದು ವರ್ಷದವ ಬಾ ಎಂದು ಕೈಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಸಾಕಿರುವ ನಾಯಿಯ ಮರಿಯ ಹತ್...

ಅದಽ ಹೋದವರ್ಷ ಬಸವ ಜಯಂತಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ನಮ್ಮಜ್ಜಜ್ಜರ (ಪಾಟೀಲರ) ವಾಡೆಗೆ ಊರಿಗೆಽ ದೊಡ್ಡದು ಅಗಲಕ್ಕೆ ನೂರು ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಎರಡನೂರ ಫೂಟಽರ ಇರಬೇಕ ಮನಿ ಈ ಓಣಿಯಿಂದ ಆ ಓಣಿಗೆ ಅಂತ ಒಂದಽ ಮಾತಿನ್ಯಾಗ ಹೇಳಿದ್ರೂನೂ ಸಾಽಕ ನಸಿಕಿನ್ಯಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಬಾಗಿಲಾ ತೆ...

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಕಟ್ಟುವ ಹೊಸಮನೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಇಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಲು ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ ಲಕ್ಕಿ, ಗುಂಡು ಗುಂಡಾಗಿ ರಂಭೆಯಂತಿದ್ದಾಳೆ ೫’ – ೫” ಎತ್ತರ ಅಳತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಂಗಾಂಗಗಳು, ಹರಿದ ಸೀರೆಯಲ್ಲೂ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ೧೮ರ ಲಕ್ಕಿ ಊರ್ವಶಿ...

ಏ ರಘು ನೀ ಮಾತಾಡಕ್ಹತ್ಯಂದ್ರ ರಾಜಕೀಯದವರಂಗ ಯದ್ವಾತದ್ವಾ ಎಡವಟ್ಟು ಹೇರಾ ಪೇರಿ ಮಾತಾಡ್ತಿನೋಡು ಎಲ್ಲಾರೂ ಝಬರಿಸಿ ಬೈದು ನಿನ್ನ ಹೊರಗ ಹಾಕಿದ್ರ ಮನಿಯೆಲ್ಲಾ ಭಣ ಭಣ ಸ್ಮಶಾನದಂಗ ಮೌನ ಏ ರಾಘು ನಿನ್ನ ಯಡವಟ್ಟತನಾ ಬಿಡೋ ನಮಗೂ ಭಣ ಭಣ ಬ್ಯಾಡಾ ಮಾತಾಽಡ...

ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಟ್ಟೂ ಬರುವ ಮಳೆ ತಟ್ಟೇ ತಟ್ಟೀ ಮಲಗಿಸುವ ಅಮ್ಮ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟು ಕಲಿಸುವ ಅಪ್ಪ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುವ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಸೊಕ್ಕಿ ಸೊಕ್ಕಿ ಬೆಳೆವ ಹೂಗಿಡ ಮರಗಳು ರಣ ರಣವಾಗಿ ಬರುವ ಸೂರ್ಯ ಕಾರ್ಡಿಯೋಗ್ರಾಫಿ ಹಾಗೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಏರಿಳಿಯು...

ಒಂಽದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ದೆವ್ವ- ಭೂತ – ಪ್ರೇತ ಅಂದ್ರ ಅಮವಾಶಿ ಕತ್ತಲು – ಸ್ಮಶಾನ, ಓಣಿಯೊಳಗ ಯಾರರ ಸತ್ತರ ನೆನಪಾಗತ್ತಿತ್ತು ಬಹುಷಃ ಆಗಿನ ವಯಸ್ಸೂ ಹಾಂಗಽಇತ್ತು ಆದರ ಈಗ – ಈ ವರ್ತಮಾನದ ದೆವ್ವಗೋಳು ಜನರ ರಕ್ತಾ ಹೀರಿ ಕುಡಿದು ಕುಕ್ಕ...

1...2728293031...41