ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತಾಡಬೇಕೋ ಮಾತಾಡಬಾರದೊ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ. ವಿಶೇಷತಃ ಹಕೀಮರೂ ವೈದ್ಯರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತಾಡಬಾರದೆಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಡಾಕ್ಟರ ಜನರು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಎಂದರೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು ! ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾತಾಡಬಾರದೆಂದು ಹಕೀಮರೂ ಉಪದೇಶ ಮಾಡುತ್ತಾರಷ್ಟೇ, ಅವರೇ ಎರಡನೆಯವರ ಮನೆಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅವರ ಊಟ ಮತ್ತು ಮಾತು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸವನೆ ಸರಿಸಮಾನ ವೇಗದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತವೆ!
* * * *
ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕೆಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ತತ್ವವಿದ್ದದ್ದಾದರೆ, ಮಾತಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಬಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೆ ದೇವರು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನೆಂಬದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ, ಎರಡರ ಸಲುವಾಗಿ ಒಂದೇ ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸತಕ್ಕದ್ದು. ಸದಾ ವಟವಟ ಮಾತಾಡುವವರು ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ? ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಬಡಬಡಿಸುವರು !
* * * *
ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವ ಚಟವು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುದುಕಿಯರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಗುಣಗುಟ್ಟು ಕೂಡ್ರುವರು.
ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತಾಡಲು ಅಡ್ಡಿ ಇರದಿದ್ದರೆ ಒದರಲಿಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ, ನಗಲಿಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ. ಅಳಲಿಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ. ಜಗಳಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯೇ ಇರದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗಿನ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವು ಊಟವು; ಮಾತಲ್ಲ. ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಊಟವನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡುವ ಸಂಭವವು ಇರದಿದ್ದರೂ, ಅದೇನೂ ತೀರ ಅಸಂಭವವಲ್ಲ.
****
ಅಂಗಹೀನರ ದೈವ ತೆರೆದಂತಾಯಿತು. ಈಗ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಶೋಧಕನೊಬ್ಬನು ಮೂಗು ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟರಿನ ಕೃತ್ರಿಮವಾದ ಮೂಗು ಹಚ್ಚುತ್ತಾನೆ. ಕಿವಿ ಹರಿದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಟ್ಟರೆ ಕೃತ್ರಿಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಜೋಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿಜವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಹಲ್ಲು ಹಾಕಿಸಿದವರು ಪ್ರತಿ ದಿವಸ ಹಲ್ಲು ತೆಗೆದು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ತೊಳೆಯುವ ಅವಶ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಜೋಡಿಸಿದರೆ ಆಯಿತು, ಕಡೆತನಕ ಉಳೆಯುವವು.
* * * *
ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಕೃತ್ರಿಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಬರುವದಿಲ್ಲ. ಕೃತ್ರಿಮ ಕಿವಿ-ಮೂಗುಗಳಿಂದ ಶ್ರವಣ- ಘಾಣಗಳ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಪರಿಣಾಮವೆಂದರೆ ಅಂಗಹೀನತೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಕುರೂಪವು ಹೋಗುವದು ನತ್ತು ಮಗಬೊಟ್ಟು ಇಡಬೇಕೆಂದು ಆಪೇಕ್ಷಿಸುವ ಮೂಗಿಲ್ಲದ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಆ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವದು. ಕೆಲವು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಮೂಗು ಅಷ್ಟೊಂದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನತ್ತು ಮೂಗಬೊಟ್ಟು ಇಡಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು !.
*****
