Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಹವೇಲಿ

ಹವೇಲಿ


ಈಗ ಈ ಹವೇಲಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.  ಇದು
ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೊ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು.  ಹೊರಗೆ
ಬೀದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪಾನ್‌ವಾಲ ಮುದುಕನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ
ಇದರ ಚರಿತ್ರೆ ಇಳಿದುಹೋಗಿರುವಂತಿದೆ.  ಆದರೆ
ಅವನೇನೂ ಹೇಳಲೊಲ್ಲ.  ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ಹೊಸೆಯುವ
ಅವನ ಕೈಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ.


ಈ ಕಟ್ಟಡದ ಬೆಮ್ಮಾಡಿಗೆ ಕಾಡುಬಳ್ಳಿಗಳು ಹತ್ತಿವೆ.
ದೊಡ್ಡದಾದ ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡದಾದ ಜೇಡನ ಬಲೆಗಳು
ಇಳಿದಿವೆ.  ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕೋಣೆಗಳನ್ನು, ಬೈಠಕ್‌ಖಾನೆಗಳನ್ನು
ಹಿಡಿದುನಿಂತ ಗಾರೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಾರೆವು.  ಆಳೆತ್ತರ ಬೆಳೆದ ಪೊದೆಗಳ
ನಡುವೆ ಅಷ್ಟೆತ್ತರ ನಿಂತಿದೆ ಈ ಮನೆ.


ಇಂಥ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ನೆರಳಿರುವುದರಿಂದ
ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯಾರು ಏನನ್ನೂ ಬೇಕಾದರೂ
ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು: ಅವರವರ ನಗುವನ್ನು,
ಅವರವರ ನರ್ತನವನ್ನು.  ಈ ಮಧ್ಯೆ ಒಳಗೆಲ್ಲೊ
ಬಟ್ಟೆಗಳು ಕೆಳಬಿದ್ದ ಸದ್ದು ನಿಜವಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು: ಆಳವಾದ ಈ
ಭಾವಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಎಸೆದ ಕಲ್ಲಿನ ಸದ್ದು ಮರುಕಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ
ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳು ಬೇಕು-ಅದರ ನಡುವಣ ಸಮಯ
ಆತಂಕದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು.
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಹೆರಿಗೆ ನೋವಿನಿಂದ ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿ ಗಂಗಾಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಔಟ್ ಪೇಶಂಟ್ ವಿಭಾಗ ಗಿಜಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಂಪುಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾಲನ್ನು ಛೇಧಿಸಿಕೊಂಡು ವೈದ್ಯರ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತ ಅವನ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದ ಮಗುವ...

ನಾಡಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸ್ವೈರಾಚಾರ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರವೆಂದರೆ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಾಡಿನ ಜನ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ; ಬಹುದಿನದ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಸಿದ್ದಿಯನ್ನು ಮಣ್ಣುಗೂಡಿಸುತ್ತಲಿದೆ. ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಭಾರತದ “ಹಳ್ಳಿ-ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗ್ರಾಮ ಸುರಕ್ಷಕ...

“ವತ್ಸಲಾ……..!” ನಿಟ್ಟುಸುರಿನೊಂದಿಗೆ ಕುಮಾರನು ಆರಾಮ ಕುರ್‍ಚಿಯ ಮೇಲೆ ದೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದು ಕೊಂಡನು. ಚಿಕ್ಕಬಾಲಕನೊಬ್ಬನು ಕಿಡಿಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಣಿಕಿ ಹಾಕಿ “ಕುಮಾರಣ್ಣ” ಎಂದು ಕೂಗಿದಂತಾಯಿತು. ಎದ್ದು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಕೆಂಪು ಮಸಿಯಿಂದ ವಿಳಾಸ ಬರೆದ...

“ಭೀಮಾ ಮಾಸ್ತರರನ್ನು ಇಷ್ಟ ಮೋಟರ ಸ್ಟಾಂಡಿನ ತನಕ ಕಳಿಸಿ ಬಾರಪ್ಪಾ.” ಬಾಯಕ್ಕ ನೆರೆಮನೆಯವರ ಆಳಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿ ಅಂದಳು: “ಬಿಡಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗ ತಗೊಂಡ ಬರತಾನ ಭೀಮಾ” “ಯಾತಕ್ಕ? ನಾ ಕೈಯೊಳಗ ಸಹಜ ಒಯ್ಯತೇನೆ” ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆನಾದರೂ ಭೀಮಪ್...

ಸಿಗರೆಟ್‌ನ್ನು ಕೊನೆಯ ಸಲ ಎಳೆದು ಬದಿಗಿದ್ದ ಅಶ್‌ಟ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ. ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹೇಳಲಾಗದಂತಹ ಯಾತನೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದ್ದಿದ್ದು ಮಿತ್ರನ ಮಾತುಗಳು ಬಂದು ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಅವನದೆ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. “ನಾ ಹೇಳುವದನ್ನು ಅರ್‍ಥಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳು...