
ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅಂದು ಸಮಾದಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಬೈಗುಳದ ಸರಮಾಲೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಗಂಡ: “ನೋಡು ನಿನ್ನ ತಲೇಲಿ ಬರೀ ಗೊಬ್ಬರ ತುಂಬಿದೆ.” ದಬಾಯಿಸಿದ. ಹೆಂಡ್ತಿ: “ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಬೆಳಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರ...
ಸಾಯದ ಮುಂದೆ ಸತ್ತ ಹಾಗೆ ಇರುವರು. ಆರಿಗೆ ವಶವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಶರಣರಿಗಲ್ಲದೆ. ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಹಗಲಿರುಳೆಂಬ ಹಂಬಲ ಹರಿದರು. ಜಗದಾಟವ ಮರೆದರು. ಆಡದ ಲೀಲೆಯನೆ ಆಡಿದರು. ಆರು ಕಾಣದ ಘನವನೆ ಕಂಡರು. ಮಹಾ ಬೆಳಗಿನಲಿ ಲೋಲಾಡಿ ಸುಖಿಯಾದೆನೈಯ್ಯ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪಣ...













