Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಹೆಣ್ಣು…

ಹೆಣ್ಣು…

ಎಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿ
ನೆಲವ ಮೆಟ್ಟಿ
ಈ ಜಗವ ತಲ್ಲಣಿಸಿದ ದಿಟ್ಟೆ
*

ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ
ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ಬೆಡಗಿ
ಇಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಪರಿಗೆ
ಬೆಕ್ಕಸ ಬೆರಗು.
*

ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು
ಜಗದ ಕಣ್ಣು
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಏಗಿಕೊಂಡು
ಜೀವಕೆ ಜೀವ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು
ಜಗದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ!
*

ಹೆಣ್ಣು ಮಾಯೆಯಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯು
ಕಂಡ ಕಂಡವರ, ಬೆನ್ನ ಚಪ್ಪರಿಸಿ…
ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ, ಬೆವರ ಹರಿಸಿ…
ಬಾಳ ಬಂಡಿ, ಎಳೆವ ಸಾರಥಿ.
*

ಜಗವ ತಿದ್ದಿ
ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಿದ ಸಿದ್ಧಿ!
ಮೊದಲ ಗುರು
ಮನೆ ವಾಳ್ತೆ
ಕತ್ತಲ ಕಳೆವ ದೀಪ ವಂಶಿ.
*

ಜೀವ ಜಗಕೆ, ಸಂಜೀವಿನಿ
ಒಡಲು ಕಡಲಾಗಿ
ಪ್ರೀತಿ ಮಡಿಲಾಗಿ
ವರ್ಷ ವರ್ಷ
ಹರ್ಷ ತುಂಬುವ
ಕಷ್ಟ ಪರಾಯಿಣೆ.
*

ಹೆಣ್ಣು… ಹೆಣ್ಣು ಜಗದ ಕಣ್ಣು
ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು, ಹಣ್ಣು… ಹೆಣ್ಣೇ.
ಜಗವನುಳಿಸಿ,
ಜಗನ್ನಾಥನಾಡಿಸಿ,
ಹನ್ನೆರೆಡು ಅವತಾರಿ-
ಮಹಿಷಾಸುರನ ಕೊಂದ-
ಚಂಡಿ ಚಾಮುಂಡಿ!!
*

ಹೆಣ್ಣಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲವೋ ಅಣ್ಣಾ…
ಕೇಳಿಲ್ಲವೇ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ಬಣ್ಣಾ…
ಬಾಲಬಸವರ ಬಣ್ಣಾ…
ಭಸ್ಮಾಸುರನ ಕೊಂದು
ಯಮನ ಗೆದ್ದು
ರಾವಣನ ಕೊಬ್ಬಿಳಿಸಿದ
ಈ ಬೆಳ್ಮುಗಿಲು ಹೆಣ್ಣು.
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...