ಕಣ್ಣ ಕಿಡಕಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹ ಜಗವ ಕಂಡಿತ್ತು. ಕಿವಿಯಿಂದ ಜಗದ ಸಮ್ಮೋಹನ ಕೇಳಿತ್ತು. ಮೂಗಿನಿಂದ ಜಗ ಮೂಸಿತ್ತು. ಬಾಯಿಯಿಂದ ಜಗದ ಹಾಡ ಹಾಡಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ದೇಹದ ಅವಯವಗಳು ಜಗದ ಅರಿವಿಗೆ ಕಿಡಕಿ, ಬಾಗಿಲು, ಹೊಸಿಲಿನಂತಾಗಿ ಅರ್ಥವಿಸಲು ನೆರವು ನೀಡಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಆತ್ಮ ದರ್‍ಶನಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಕಿಡಕಿ? ಆತ್ಮ ವೀಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಹೊಸಿಲು, ಬಾಗಿಲು? ಹೃದಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಹಾರಬೇಕು. ಅಂತರಂಗ ಶೋಧ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಂದೊಂದು ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ನೋಡಬೇಕು. ಮೋಡಗಳ ಸರಿಸಬೇಕು. ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್‍ಯರನ್ನು ಕಣ್ಣಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಿಂಚನ್ನು ಓದಬೇಕು. ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೀಯಬೇಕು. ಕಿರಣಗಳ ಜೋಡಿಸಿ ಮಾಲೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಅನಿರ್‍ವಚನೀಯ ನೀಲಿ ಆಗಸದ ಶುಭ್ರತೆಯ ನನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಜಗದ ಕನಸ ಕರಗಿಸಬೇಕು. ಮನದ ಮಂದಾರ ಅರಳಿಸಬೇಕು. ಜಗದ ಕಾಯಿ ಹಣ್ಣಾಗಿ ಉದರಬೇಕು. ಝಗ ಝಗಿಸುವ ಆತ್ಮದ ದರ್ಶನವಾದೀತು.
ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ
ಇಬ್ಬನಿಯ ಕನಸು
ಮೈ ಹರಡಿ
ಹೂವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಿದೆ
ಕಾಯಿ, ಹಣ್ಣಾಗಿ ಉದುರುತ್ತಿದೆ
ಮೇಲೆ ಆಗಸದಲ್ಲಿ
ಸೂರ್‍ಯ ಬೆಳಗುತ್ತಿದೆ.
*****
