Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ

ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ

ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ
ನನ್ನನೀಗ ಕರೆಯುವುದು|
ಅದು ಐತಿ, ಅದು ಕುಂತತಿ
ಅದು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತತಿ, ಇಲ್ಲಾ
ಟಿ.ವಿ ನೋಡ್ತುತಿ||

ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸದರಲಿ
ರೀ, ಎನ್ರೀ, ರೀ ಬರ್ರೀ, ರೀ ಹೌದಾರೀ
ಅದೂ ಒಂತರಾ ರೀ….
ಬರೀ ರೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ|
ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ
ದಾಂಪತ್ಯ ಸವಿದು ಸವೆದಂತೆ
ಏನು? ಏಲ್ಲಿ? ಏಕೆ? ಅದು ಹಾಗೆ!
ಇದು ಹೀಗೆ, ಸಮಯೋಚಿತವಾಗೆ||

ಸಂಜೆ ಪಾರ್ಕಲಿ ಕಲಿತು
ಸ್ನೇಹಿತರ ಇದೇ ಕಥೆ ಕೇಳುವುದು|
ಹೆಂಡತಿಯರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಹಾಗೆ
ಸಕ್ಕರೆ ಸಹಿತ ಬೈಟು ಟೀ
ಕುಡಿಯುವುದು, ಪೇಪರ್ ಓದುವುದು
ಹೀಗೆ ಜೀವನ ಸಾಗುತಿಹುದು||

ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ
ಅದೇನು ಪ್ರೀತಿ, ಅದೆಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ
ಅದೇನು ವಿಶ್ವಾಸ|
ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಾಗಿ
ಅವರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ
ಮುಗಿಯುವತನಕವಂತೂ
ಜೀವನದಲೇನೋ ಭಯ,
ಏನೋ ಎಂಥೋ
ಮುಂದೇನೆಂಬ ಯೋಚನೆ, ಆತಂಕ|
ನನ್ನ ಮೇಲದೆಷ್ಟು
ಕಾಳಜಿ, ಮುತುವರ್ಜಿ|
ರೀಟೈರ್ಡು ಆದೊಡನೆ
ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ ಆಯ್ತು ಫಿಫ್‌ಟಿ
ಫಿಪ್‌ಟಿ ಪರ್‌ಸೆಂಟು||

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚೇನು
ತಲೆಕೆಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ
ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈಲೂ
ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ! |
ಒಂದೆಡೆ ಬಿ.ಪಿ, ಶ್ಯುಗರ್
ಮತ್ತೆ ಮಂಡಿ ನೋವು||
ಅವಳು ಹೇಗೆ ಕರೆದರು
ಏನೇ ಅಂದರು
ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ||
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...