Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ರಂಜಾನ ಹಬ್ಬದ ಈದೀ

ರಂಜಾನ ಹಬ್ಬದ ಈದೀ

ಯುದ್ಧ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದಾರೆ ನನ್ನ ಜನ.
ರಂಜಾನ ಹಬ್ಬದ ಈದೀಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ
ಒಂದು ಚುಟುಕು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಚೂರು
ದಯಾಮಯ ಅಲ್ಲಾಹ್‌ನಲಿ ಕೈಯತ್ತಿ ಬೇಡುತ್ತಿರುವೆ
ನಮಗೆ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ವರವ ನೀಡೆಂದು.
ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದರೂ ಏನಂತೆ
ನಂದಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನನ್ನ ಮಮತೆಗಿದೆ.
ಅವರೆಂತಹ ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ
ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿ
ನಾನು ಕುಡಿಸಿದ ಆ ಎದೆ ಹಾಲಿಗಿದೆ.
ಎಷ್ಟಾದರೂ ಈ ಲೋಕ ನನ್ನ ಮಡಿಲ ಕೂಸಲ್ಲವೇ?
ಪೈಗಂಬರರ ಪಡಿಯಚ್ಚನು ಸಂತೆಯಲಿ
ಕಾಬಾದಲ್ಲಿ, ಆರಾಫಾತ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ
ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿ ನಾನು,
ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,
ಯುದ್ಧಗಳೇ ಅದೆಷ್ಟು ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಬಲಿ ಕೇಳುವಿರಿ.
ಹಿಂಸೆಯ ಆಯುಷ್ಯ ಅತ್ಯಲ್ಪ.
ರಚ್ಚೇ ಹಿಡಿದ ಮಗುವನು ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸುವ
ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ನನಗೆ.
ಅವರೂ ನನ್ನದೇ ಕುಡಿಗಳು ತಾನೆ?
ಯುದ್ಧ ಮಾರಿಗೆ ಜೀವಗಳ ಬಲಿ ನೀಡಿದ
ಬಸವಳಿದ ತಾಯಿ ನಾನು
ಮನುಕುಲ ನಾಶವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ
ಅಳಿದುಳಿದ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಮಾಯವಾಗುವ ಮುನ್ನ
ರಂಜಾನ್ ಹಬ್ಬದ ಈದೀಯಾಗಿ*
ಚುಟುಕು ನೆಮ್ಮದಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುವೆನು
ಯುದ್ಧಗಳ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವೆ
*****
* ಹಣ, ವಸ್ತುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಕಿರಿಯರಿಗೆ ನೀಡುವ ಹಬ್ಬದ ಖುಷಿ

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...