Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ನಾವು ಮತ್ತು ಹಂದಿಗಳು

ನಾವು ಮತ್ತು ಹಂದಿಗಳು

ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ
ಹುಡುಕಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ
ಕಣ್ಣು ಹೊರಳಿಸಿದಲ್ಲಿ
ನಾನಾ ಗಾತ್ರ, ಗೋತ್ರದ ಹಂದಿಗಳು.

ಅಸಹ್ಯವೆಂಬುದಿಲ್ಲ
ಕಸ ರಸದ ಬೇಧವಿಲ್ಲ
ಹುಡುಕಿ ಹೋಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತವೆ.

ಕೊಚ್ಚೆ, ಚರಂಡಿ
ಈಜುಕೊಳ ಮಾಡಿ
ಮನಸ್ವಿ ಉರುಳಾಡಿ, ಹೊರಳಾಡಿ
ಕೆಟ್ಟದ್ದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಕಸ ತಿನ್ನುತ್ತವೆ
ಕೊಚ್ಚೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ
ವಿಸ್ಮಯ!
ಬದುಕಿವೆ; ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ.

ಕರ್ರಗಿನ
ವಿಕೃತ ಗುಡಾಣಾಕಾರದ ಎದೆ, ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ
ಸೋರುವ ರಾಡಿ
ನಡೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸುತ್ವೆ.

ಕಂಪಳ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು
ಬೀಗುತ್ತಾ
ಗುಟುರು ಹಾಕುತ್ತಾ
ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಉಜ್ಜಿ ತೀಟೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ
ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಮೆರೆಯುವವು.

ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳಂತೆ
ಪ್ರಜ್ಞೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ರಹಿತ ಕ್ಷುದ್ರ ಜಂತುಗಳು
ಗದರಿಸೆ ತಿರುಗಿ ಬೀಳುವವು
ಮಾರಕ ರೋಗ ವಾಹಕಗಳು
ತೊಡರಿ ತೊಡರಿ ಕಾಡುವವು.

ಸ್ವಾಭಾವಿಕ
ಎಡರು ತೊಡರುಗಳು ನೂರಾರು
ಹಂದಿಗಳು, ಅಂತಹವುಗಳ ಜೊತೆ
ಈಚೀಚೆಗೆ
ವನ್ಯ ಮೃಗಗಳ ಅತಿಕ್ರಮಣ ಬೇರೆ ಸೇರಿ
ಬಾಳು ದಿನೇ ದಿನೇ ಸಮಸ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇವು ಹೆಚ್ಚಿನವು ನಮ್ಮದೇ ತಪ್ಪಿನ ಫಲ!
ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ
ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು
ಬದಲಾಗಬೇಕು; ಮುಂದಾಗಬೇಕು.
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...