ಒಬ್ಬ ದೊರೆ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸೆರೆಯಾಳನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ. ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ಕಾಣದೆ ನಿರಾಶೆಯಾಗಿ ಅರಸನನ್ನು ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬೈದು ಕೆಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ. ಜೀವವನ್ನು ಕೈ ತೊಳೆದುಬಿಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದುದನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯ ಎಂದು ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳಿಯೇ ಇದ್ದಾರೆ.
ಓಡುವನು ಮಾನವನಪಾಯದಲಿ, ಆಗದಿರೆ
ಕೈ, ತಾನೆ, ಕತ್ತಿಯನು ಝಳಪಿಸುತ ನಿಲ್ಲುವುದು.
ಇವನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ದೊರೆ ಕೇಳಿದ. ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿ, ಒಳ್ಳೆಯವನು, ನುಡಿದ: ‘ಒಡೆಯ, ಈ ಮನುಷ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ, ‘ಬಂದ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆದು ಇತರರನ್ನು ಮನ್ನಿಸುವ ಧಾರಾಳಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಸ್ವರ್ಗ ಇರುವುದು. ದೇವನು ಅಂತಹವರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸಲಹುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದು. ದೊರೆಗೆ ಮರುಕವಾಯಿತು. ಅವನ ರಕ್ತವನ್ನು ಹರಿಸಬೇಡಿ ತಡೆಯಿರಿ ಎಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಎದುರು ಕಕ್ಷಿಯ ಮಂತ್ರಿಯೊಬ್ಬ ತಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದ: ‘ನಮ್ಮಂತಹವರು, ಮಂತ್ರಿಗಳು ದೊರೆಗಳ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ನುಡಿಯುವುದು ಸಲ್ಲದು. ಈ ಪಾಪಿ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಬೈದು ಆಡಬಾರದುದನ್ನು ಆಡಿದ್ದಾನೆ.’ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ದೊರೆಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಹೇಳಿದ: ‘ಅಯ್ಯಾ ನಿನ್ನ ಈ ನಿಜಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆತ ಹೇಳಿದ ಸುಳ್ಳಿನಿಂದಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತಸವಾಯಿತು. ಆ ಮಾತು ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಡಿದ್ದು, ಈ ಮಾತು ಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಆಡಿದ್ದು. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಆಡುವ ಸುಳ್ಳು ಜಗಳ ತೆಗೆಯುವ ನಿಜಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಎಂದು ಮತಿವಂತರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.’
ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹೇಳಿದುದ ದೊರೆ ತಾನು ಮಾಡುವನು,
ದುಃಖಕರವದು ಮಂತ್ರಿಯೊಳ್ಳಿದನು ತೋರದೊಡೆ.
*****
