(ಗಂಡನ ಉತ್ತರ)
“ಮುಗುದೆ! ಮೋಹನೆ! ನಲ್ಲೆ! ನಿನ್ನ ಮಾತನು ಕೇಳಿ
ನಗುವುಕ್ಕಿ, ತುಟಿ ಮಿಕ್ಕಿ, ಬರುತಿರುವುದು,
ನಸು ಮುನಿಸ ಹೊರ ಸೂಸಿ, ಕೊಂಕು ಹೂನುಡಿ ಚೆಲ್ಲಿ,
ಬಿಂಕವೆಸೆವುದಿದೆಷ್ಟೊ ಚೆನ್ನಿರುವುದು
ಬಣ್ಣ ಬೆಡಗಿನ ಜರಿಯ ಸೀರೆಯೇತಕೆ ನಿನಗೆ?
ಸರಳತೆಯ ಚೆಲು ಸೀರೆ ಸಾಲದೇನು?
ಆ ಶಕುಂತಲೆ ನಾರ ಬಟ್ಟೆಯನುಟ್ಟಿರಲು
ದುಷ್ಯಂತನಿಗೆ ಚೆಲುವನೀಯಳೇನು?
ಹೊನ್ನ ಭೂಷಣವೇಕೆ? ಲೋಹ ಹೊರೆಯಲ್ಲವೆ?
ಆಭರಣವಿಲ್ಲದರೆ ಚೆಲುವು ಕುಂದೇ?
ಸೀತೆ-ಪಾಂಚಾಲೆಯರಿಗಿದ್ದುವೇ ತೊಡವುಗಳು
ಕಾಡಿನಲೆದಾಟದಲಿ?- ಪತಿಯ ಜೊತೆಯೊಂದೇ
ನನ್ನ ತೋಟದೊಳಿಷ್ಟು ಹೂಗಳರಳುತ್ತಿರಲು
ಓರಣದಿ ತಲೆ ಬಾಚಿ, ಹೂ ಮುಡಿದರೇನು?
ದಿನದಿನಕೆ ನಿತ್ಯ-ನೂತನವಾದ ಹೂ ದಂಡೆ
ಹೊನ್ನಿಗಿಂತಲು ಚಂದವಲ್ಲವೇನು?
ಕುಸುಮಗಳ ಸೌಸವವು, ಚಲುವಿನಲಿ ವಿವಿಧತೆಯು,
ಮಾರ್ದವವು, ಹೊ೦ದೊಡವುಗಳಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ
ಕೃತ್ರಿಮತೆಯಲಿ ಚೆಲುವನಾನುವುದು ತರವಲ್ಲ;
ನೈಜತೆಯ ಸೌ೦ದರ್ಯ ಸಾಕು ನಮಗೆಲ್ಲ
ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಖ ಹುದುಗಿ ಕೊಂಡಿಲ್ಲ
ಮನದ ಮರೆಯಲಿ ಮನೆಯ ಮಾಡಿರುವುದು
ಆಸೆ ಮುಗಿಲುಗಳೋಳಿ ತಿಳವು ಗಾಳಿಗೆ ಚೆದರೆ,
ತೃಪ್ತಿ ನಭದಲಿ ಸೊಗದ ನೇಸರೆಸೆಯುವುದು
ಕವಿತೆಗಳ ಗಂಧರ್ವ ಲೋಕದ ವಿಹಾರದಲಿ,
ಕಥೆ ವಾಚನದ ಕಿನ್ನರರ ಕೂಟದಲ್ಲಿ,
ನಾಟಕಂಗಳ ನಾಕದಪ್ಸರೆಯ ಲಾಸ್ಯದಲಿ
ಸುಖವುಂಟು ಮನದನ್ನೆ! ಭಾವಲಹರಿಯಲಿ”
*****
೧೯೪೬
