೧
ಹಾ! ಇನ್ನು ದೂರಮಾದೆಯ ನನಗೆ ಸಂತತಂ
ಕಾಳಧೂಮವನುಗುಳ್ವ ಎಲೆಲೇ ಗಗನಚುಂಬಿ!*
ಭೋರೆನುತ್ತಲಿ ವರುಣ ವೇಗದಿಂ ಜಲದಂಬಿ-
ನಾ ವೃಷ್ಟಿಯಿಂ ಕಾಡಿದರು ತಾ ನಿರಂತರಂ;
ಭೂವಳಯದಲ್ಲೆಲ್ಲಿರ್ದೊಡಂ ನಾಂ ಕಣಮೊಂದು
ನೀರನೂ ಬಿಡದೆ ಹೀರುವೆನೆಂಬ ಪೂಣಾಂತು
ಜಗವ ಸುಡುತಿದ್ದರೂ ಭಾಸ್ಕರನು-ಮೃಗಜಂತು
ತರುರಾಜಿ ಸರ್ವಮುಂ ಇರೆ ಬಿಸಿಲೊಳುರೆ ಬೆಂದು;
ನೀ ಮಾತ್ರ ಎದೆಗೆಡಡೆ ನಗುನಗುತ ತಲೆಯೆತ್ತಿ
ಕಾಳಧೂಮವನುಗುಳ್ವ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯದಿ ಮಗ್ನ-
ನಾಗಿರುತ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಜನಕೆ ನೀ ನಗ್ನ-
ಸತ್ಯವೊಂದನು ಸಾರುತಿಹೆ ಧೈರ್ಯವನು ಬಿತ್ತಿ:
ಎಲೆ ಮನುಜ! ಜೀವನದಿ ಏನು ಬಂದರು ಮುತ್ತಿ
ಎದೆಗೆಡದೆ ನಗುನಗುತ ಎದುರಿಸದ ತಲೆಯೆತ್ತಿ!
* ಭದ್ರಾವತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಚಿಮಣಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು.
೨
ಎಂಥ ಕಲ್ಲೆದೆಯವನು ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಾತ!
ಬಲವೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಸಿರ ತುಂಬಿದನು ‘ಶಿಲ್ಪಿ’ಯೊಳು
(ಆ ರವಕೆ ಬೆಚ್ಚಿದವು ಸುತ್ತಲಿನ ಬಲ್ಬುಗಳು!)
ಆ ಕ್ರೂರಿ ಹಸುರು ದೀಪವನೊಮ್ಮೆ ಆಡಿಸುತ!
ಕಿವಿ ಬಿರಿಯುವಂದದೊಳು ಅಬ್ಬರಿಸುತಾ ಶಕಟ
ನಿಟ್ಟುಸಿರನು ಬಿಡುತ್ತ ನನ್ನನೆಳೆಯಿತು ಮುಂದೆ!
ಚಕ್ರ ಕಂಬಿಗಳೆರಡು ಕೂಡಿಯೊಕ್ಕೊರಲಿಂದೆ
ದುಃಖದಾವೇಗದಿಂ “ಅಕಟಕಟ ಅಕಟಕಟ”
ಎಂದು ದನಿ ಗೈಯುತಿರೆ (ಮೋಡದಿ ಮುಳುಗಿದ ಪೆರೆ!)
ಭದ್ರಾವತಿಯು ತನ್ನ ನೂರು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ
ನೋಡುವೊಲೆ ಮಿನುಗೆ ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪಗಳ ತಂಡ,
ತೆರೆಯಾಗಿ ಉಕ್ಕಿಬರೆ ಕಣ್ಣಿನೊಳು ನೀರ ನೆರೆ
ಕತ್ತಲಿನ ಕಡಲಿನೊಳು ಕರಗಿಹೋಯಿತು ನನ್ನ
ಪ್ರಿಯನಗರಿ! ಹಾ! ಎನ್ನನಾವರಿಸಿತಲ ಬನ್ನ!
*****
