ಹೇಳಲಾಗದಾವುದೋ ಒಂದು ನೋವದೊಂದೆ ಸಮನೆ
ಎದೆಯ ಕೊರೆವುದು.
ಹಣೆಯೊಳಿಲ್ಲವಯ್ಯ ಸುಕ್ಕು;
ಹುಬ್ಬೊಳಿಲ್ಲ ಗಂಟು, ಸಿಕ್ಕು;
ಇದ್ದ ಕಡೆಯೆ ಇಹುದು ಕಣ್ಣು!-
ಎಲುಬುಗುಳಿಯ ಆಳಕೆ
ಇಳಿದೆ ಇಲ್ಲ-
ಕೆನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಗುಳಿಗಳಿಲ್ಲ!
ತುಟಿಗು ನಗೆಗು ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ!
ಬಿದ್ದಿಲ್ಲವು ಜೋತು ಮೊಗವು!-
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದೇಹೆ ಭದ್ರ-
ಆದರೂನು,
ಎಷ್ಟೊ ದಿನದ ಬಳಿಕ ಗಂಟು ಬಿಚ್ಚಿ ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕದಲಿ
ಮೇಲ ಗಟ್ಟಿ ರಟ್ಟು ಭದ್ರ! ಒಳಗೆ ಹಾಳೆ ಗೆದ್ದಲುಣಿಸು!-
ಅಂತೆಯೇ,
ಸರಿಯಿದ್ದರು ದೇಹ ಮಾತ್ರ
ಹೇಳಲಾಗದಾವುದೋ ಒಂದು ನೋವದೊಂದೆ ಸಮನೆ
ಎದೆಯ ಕೊರೆವುದು.
ಭೋಂಕನೆದ್ದು ಮೈಯ ನೆಕ್ಕಿ ಬಾಳ ಸುಡುವ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲ
ಅದಕೆ; ಆ ಪುಣ್ಯ ಕೂಡ
ಇಲ್ಲವೆನಗೆ!
ಕೊಂಚ ಕೊಂಚ-
ವಾಗಿ ತಿಂದು
ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರಲನುವುಗೊಟ್ಟು
ಎಂದೆಂದಿಗು ಕೊರೆಯುತಿರುವ ಆಸೆಯದಕೆ!
“ಇದೋ! ಇಲ್ಲಿ!
ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ!
ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಿಡಿಯೊ ನೋಡುವ!”
ಎಂದೆನ್ನನು ಒಂದೆ ಸಮನೆ
ಆಡಿಸಾಡಿ,
ಚುಚ್ಚಿ ಚುಚ್ಚಿ
ನಗುತಲಿರುವುದು!
ಅದನು ಹಿಡಿಯೆ ನಾನು ಹೋಗಿ
ವಿಫಲನಾಗಿ ನನ್ನ ಪಾಡ ನಾನೆ ನೋಡಿ ನಗುವೆನು!
ಚಿತ್ರವೊಂದ ನೆನೆದು ಅದನು ಹಿಡಿಯುವಾಸೆ ಮರೆವೆನು:
ಸುತ್ತಲೆಲ್ಲ ಮಸಕು ಮಸಕು ಕತ್ತಲು!
ನಿದ್ದೆ ಮೆಲ್ಲನಿಳಿಯುತಿಹುದು ಮುತ್ತನೊತ್ತಲು!
ಅರ್ಧ ನಿದ್ರೆ
ಆಗ………….
ಕಿವಿಯ ಬಳಿಯೆ ಗುಂಯ್ಯೆಂದು
ಗಾನಲಹರಿ ಕೇಳ್ವುದೊಂದು!
ಅದೇ ಘನಿಸಿದಂತೆ ಕಿವಿಗೆ ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದು ಸೋಂಕಲು,
ಅದ ತಪ್ಪಿಸೆ ಯುದ್ಧ ಮೊದಲು!
ಓಹೊ! ನನ್ನ ಎಚ್ಚರವನು ಅರಿತು
ತನ್ನ ಕುರಿತ ನನ್ನ ಭಾವಗಳನು ಗ್ರಹಿಸಿ
ತನ್ನ ತಲೆಯ ಬಾಲಕಿಟ್ಟು
ವಕ್ರನೋಟವನ್ನು ಬೀರಿ
ಮಾಯ!
ಮಾಯ?
ಒಂದು ಚಣನೆ, ಅಷ್ಟೆ!
ಮತ್ತೆ ಧಾಳಿ ಮೊದಲು!
ಗಾಳಿಗಿಂತ ಹಗುರವಾಗಿ
ಮೆಲ್ಲನಿಳಿದು ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ
ಚುಚ್ಚಿ ಮುಳ್ಳ ರಕುತ ಹೀರಿ
ಹಾರಿ, ಜಾರಿ, ಮಾಯವು!
ಬಳಿಕ ನನ್ನ ಕೈಯ ಏಟು
ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೇ!
ಇದಕುತ್ತರ ನಗುವೊ ಅಳುವೊ?
ನೀವೆ ಹೇಳಿ!
ಮೊದಲು ಅಳು,
ಕಡೆಗೆ ನಗು!
*****
