ಇಂದಿನೀ ಸಂಜೆಯಲಿ ಕಮನೂರ ದಿನ್ನೆಯ
ಕೊನ್ನಾರದಲಿ ನಿಂತು ನಿನ್ನ ಕರೆಯುವೆನೀಗೆ.
ಬನ್ನಕ್ಕೆ ಬಾಯಿಲ್ಲ! ಮೂಕ ಕರೆಯಾಲಿಸುತ
ನೂಕಿ ಬಾರಿತ್ತ ಮುನ್ನೀರ ದೊರೆಯೆ!
ಹಿಂದೊಬ್ಬ ಕವಿಯಿಲ್ಲಿ ಅಂದದಾಟವ ಕಂಡು
ಮನವಂದ ಗೆಳೆಯನೊಡನಾಡಿ ಕಾಲವ ಕಳೆದ.
ಇಂದೊಬ್ಬ ಕವಿ ತನ್ನ ನೇಹದವರನು ತೊರೆದು
ಮೋಹವಶನಾಗಿ ಕರಕರೆಯ ಪಡುತಿಹನು!
ಇಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನೆಯೊರ್ವಳಿಗೊಲಿದ ಧಣಿಯೊಬ್ಬ!
ಮದುವೆಯಾಗುವೆನೆಂದು ನುಡಿಯಿತ್ತು, ಕರೆದೊಯ್ದು
ರಾಣಿಯೊರ್ವಳ ತೋಷಕಾಗಿ ತೂರಿದನವಳ.
ಬಾರದಿರಲೀ ದೈವ ನನ್ನ ಸುವಿಗೊಡೆಯ!
ಹಾಡುತಿವೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು,-ನಾನು ತಿಳಿಯದ ಭಾಷೆ!
ಅರಳಿಹವು ಬಗೆಬಗೆಯ ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಬೈಗಿನಲಿ.
ನರಳುತಿಹೆ, ತಾಯ್ನಾಡೆ! ನಿನ್ನ ದರುಶನಕಾಗಿ
ಚರಣಕಮಲದಿ ಹರಣ ಲೀನವಾಗಿ.
ಹಿಂಡನಗಲಿದ ಹರಿಣ, ಹೆಣ್ಣನಗಲಿದ ಗಂಡು,
ಒಂದೆಟೆದೆಯನೆರಡಾಗಿಸುತ್ತ ಬಿಸುಟಿದ ನಲುಮೆ,
ಮೇಲ್ವರಿದು ಬಲುಮೆಗಳು ಗಣಸಿಗೊಳಿಸಿದ ಜೀವ,-
ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ, ನೂರಿರಿತ ದೊರೆಯೆ!
ಇದೊ! ಬಿದಿಗೆ ಚಂದಿರನು ನಿಂತ ಮುಗಿಲಿನ ತುದಿಗೆ.
ಕೊನ್ನಾರದಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುತಿಹೆನೆಡಬಲನೆ
ನನ್ನ ಬಯಕೆಯ ಹಣ್ಣು ಚಂದ್ರನಂತೆಯೆ ಬೆಳೆದು
ಮಾಗಿ-ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಾಗಿ ಸಾಗಿಬರಲಿನ್ನು.
*****
