Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ಸೂಚನೆಯ ಪತ್ರ

ಸೂಚನೆಯ ಪತ್ರ

ಮರ, ನಮ್ಮ ಕೈಮರ
ನಾಗರೀಕರ ಅಗತ್ಯದ ಕುರುಹಾಗಿ
ಹಸಿರು ಛಿಂದಿಯನುಟ್ಟ ಗುಡ್ಡದ ಸನಿಹ
ಹತ್ತಾರು ಮೀಟರು ಅಂತರದಿ
ತೇರಂತೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾವು, ಒತ್ತರಿಕೆ ಗುಣದವರು
ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಸಾಲು, ಸಾಲು ಕಾಂಕ್ರೀಟು
ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳಂತ ಕಟ್ಟಡಗಳು
ರಸ್ತೆ, ಆವರಣ, ತರ ತರ ಕಾಮಗಾರಿಗಳು
ತಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಧಕ್ಕೆ, ಸಧ್ಯ !
ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ.

ನೆಲೆ ತಪ್ಪಿ ಕಂಗೆಟ್ಟ
ಹದ್ದು, ಹಕ್ಕಿ, ಕ್ರಿಮಿ ಕೀಟಗಳಿಗೆ
ಹಸಿರು ಪ್ರಿಯರಿಗೆ
ಬತ್ತದ ಸಿಹಿ ನೀರ ಪುಟ್ಟ ಬುಗ್ಗೆಯಂತೆ ತೋರುಗಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಬಾಹ್ಯದಿ ನಗು ನಗುತ್ತಿತ್ತು
ಅಂತರಾಳದಿ ಹಲ್ಲುಕಚ್ಚಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿತ್ತು
ಜೀವ ಸೆಲೆಗಾಗಿ;
ಮುಂದೆ, ಜೀವ ಜಂತುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಭವಿಸುವ
ಸಮರ ಸಂದರ್ಭವ ಸಾಕ್ಷೀಕರಿಸಿ.

ಫಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅಕಾಲದಲಿ ಮುಪ್ಪಡರಿ
ಎಲೆಗಳು ಉದುರಿವೆ;
ಟಿಸಿಲು, ಟಿಸಿಲು ಒಣಗಿ ಮುರಿದು ಬೀಳುತಿವೆ
ಗೆದ್ದಲು ಮುಗಿ ಬಿದ್ದಿವೆ
ಚೆಕ್ಕೆ ತೊಗಲು ಸುಲಿಯುತಿದೆ
ಜೀವ ಜಗದ ಮುಂಬರುವ
ಕರಾಳ ದಿನಗಳ ತೋರು ಬೆರಳಾಗಿ.

ನಿಗೂಢವೆಂದರೆ
ತೆರವುಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ
ಹದ್ಹೊಂದು ತನ್ನ ಗೂಡ
ಇಂದಿಗೂ ನಡೆಸಿದೆ ಬಾಳು ಅದರ ಸಂಗಡ
ಪ್ರೇಮಕ್ಕೋ.. ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದಕ್ಕೋ.. ಭಂಡತನಕ್ಕೋ…
ಬರೆಯುತ್ತ ವಿನಾಶ ಸೂಚನೆಯ ಪತ್ರ!
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...