“ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವದೂ ಅಸಂಭವವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ನೆಪೋಲಿಯನ್ನನು ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದಲೂ ೨ನೇ ದುಂಡು ಮೇಜಿನ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮ. ಗಾಂಧಿಯವರು ತಮ್ಮ ಶಬ್ದಕೋಶದಲ್ಲಿ “ಅಪಜಯ” ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ಇಲ್ಲೆಂದು ಉದ್ಧಾರ ತೆಗೆದದ್ದರಿಂದಲೂ ಜನರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಆಗಿದೆ. ನೆಲುವಿಗೆ ಹಾರದ ಬೆಕ್ಕು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹಾರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಚೇಳಿನ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಹಾವಿನ ಗುದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಹತ್ತಿರುವರು. ಹೊಂಡದಲ್ಲಿ ಈಸದವರು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಧುಮುಕ ಹೋಗುತ್ತಿರುವರು.
* * * *
ಒಂದೇ ಸವನೆ ಈಸುವದರಲ್ಲಿ, ಓಡುವದರಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುವದರಲ್ಲಿ, ನಗುವದರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಆಡುವವರಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವದರಲ್ಲಿ ಮೋಟಾರ ನಡಿಸುವದರಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಹಾರಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಮೇಲಾಟ; ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ, ರಿಕಾರ್ಡ್ ಮುರಿಯುವ ಭರಭರಾಟೆ ನಡೆದಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಮೇಲಾಟ ಉಳಿದಿದೆ. ಅದೆಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡುವದರಲ್ಲಿ ಮೇಲಾಟ !
* * * *
ಮಾತನಾಡದೆ ಮಿಸುಗದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡ್ರಬೇಕಾದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಯಮನ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಬಂದಂತೆ ಮಾಡುವದು, ಮಾತನಾಡುವದು ಮಾನವಜಾತಿಯ ಹುಟ್ಟುಗುಣ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡ್ರುವದು ಮನಸ್ಸಿನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವದಿಲ್ಲ ಪುರಂದರ ದಾಸರು ಹೇಳಿಲ್ಲವೆ ! “ಮನವೆಂಬ ಮರ್ಕಟವ ತಡೆಯಲಾರೆನು ದೇವಾ!”
* * * *
ಮನುಷ್ಯನೆಂದರೆ ಮಂಗನ ವಿಕಸಿತ ರೂಪವೆಂದು ಡಾರ್ವಿನ ಸಾಹೇಬರು ಹೇಳಿಲ್ಲವೆ? ಮಂಗತನ ಮತ್ತು ಮೌನ ವ್ರತಗಳ ನಡುವೆ ಭೂಮ್ಯಾಕಾಶದಷ್ಟು ಅಂತರವಿದೆ. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಮೌನವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅಂದರೆ ಅಸಂಭವವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲೆತ್ನಿಸುವ ಪರಿಪಾಠವು ಪುರಾತನಕಾಲದಿಂದ ಇರುವದೆಂದು ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ !
****
ಅರೆಗೊಡದ ಸಪ್ಪಳ ಬಹಳ. ತುಂಬಿದ ಕೊಡವು ತುಳುಕುವದಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾ ಪರಿಪೂರ್ಣನಿಗಿಂತ ಅರ್ಧಕಲಿತ ಪಂಡಿತನ ಗೊಂದಲ ಬಹಳ. ಇದರ ಮೇಲಿಂದ ದೀಡಪಂಡಿತ ಮತ್ತು ಮುಕ್ಕಾಲುಪಂಡಿತರ ಗೊಂದಲವು ಎಷ್ಟು ಇರುತ್ತದೆಂಬದನು ತ್ರೈರಾಶಿ ಹಾಕಿ ಗಣಿತಜ್ಞಾನವಿದ್ದವರು ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಗಣಿತ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಹುಡಿಕಿ ತೆಗೆಯಬೇಕೆಂದು ನಮ್ಮ ವಿನಂತಿಯು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರದ ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಅಥವಾ ದೀಡಪಂಡಿತರು ಸದಾ ರಾಶಿಕದ ಪಂಚರಾಶಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಸಪ್ತರಾಶಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಇದ್ದ ಹನ್ನೆರಡು ರಾಶಿಗಳಿಲ್ಲಿಯ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ಕೂಡ್ರಬಹುದು!
* * * *
ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರಿಯು ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ವ್ಯವಹಾರಜ್ಞಾನಶೂನ್ಯ ಮಗನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು. ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಒಂದು ಊರಿಗೆ ಬಂದರು. ತಂದೆಯು ಪ್ರಸಿದ್ದ ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಊರಲ್ಲಿ ಅವನ ಸನ್ಮಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅನೇಕ ತಾಂಬೂಲ ಭೋಜನ ಸಮಾರಂಭಗಳಾದವು. ಒಂದು ಭೋಜನ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಮಗನೂ ಬರುವೆನೆಂದು ಹಟ ತೊಟ್ಟನು. “ನೀನು ಏನಾದರೂ ಮೂರ್ಖತನದ ಮಾತನಾಡಿಬಿಡುವಿ ಬೇಡ” ಎಂದು ತಂದೆಯು ಹೇಳಿದನು. ಕಡೆಗೆ ಮಾತನಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡಬೇಕೆಂಬ ಕರಾರಿನ ಮೇಲೆ ಮಗನು ತಂದೆಯ ಸಂಗಡ ಬಹಳ ಆಗ್ರಹ ಮಾಡಿ ಹೊರಟನು. ಕರಾರಿನಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಗನು ಕುಳಿತನು. ಉಳಿದವರು ಹೇಗೆ ಬಿಡುವರು ? ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯ ಮಗನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ? “ನೀನು ಏನು ಕಲಿಯುತ್ತೀಯಪ್ಪಾ?” ಎಂದು ಒಬ್ಬನು ಕೇಳಿದನು. ” ನೀನು ಯಾವ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತೀ ?” ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಕೇಳಿದನು. “ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ?” ಎಂದು ಬೇರೊಬ್ಬನು ಕೇಳಿದನು. ಆತ ಒಬ್ಬನಿಗೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕರಾರಿನಂತೆ ಮಗನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು! ಕಡೆಗೊಬ್ಬನು “ನಿನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯು ನೆಟ್ಟಗಿಲ್ಲವೇನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಆಗ ಒಬ್ಬನು: ಆ ಮೂರ್ಖನಿಗೇನು ಕೇಳುವಿರಿ? ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿರಿ ! ” ಎಂದು ಅಂದನು. ಆಗ ಮಗನು ಸಂತಾಪಪಟ್ಟು ಕುಳಿತ ಮೂಲೆಯಿಂದಲೆ ಓದರಿ ತಂದೆಗೆ, “ಅಪ್ಪಾ, ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಮೂರ್ಖನಿದ್ದೇನೆಂದು ಈ ಜನರು ಕಂಡು ಹಿಡಿದರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು!!
*****
