ಪಲ್ಲವಿ
ಎಲೆ ನೋವೆ! ನೀನೋವದಿಹ ಸುಕೃತಿಯಿರನೇ!
೧
ತನ್ನೊಂದದೃಶ್ಯವಹ ದುರ್ದಮ್ಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂ
ಚೇತನಾತ್ಮಕ ದೇಹಿಗಳನದುವಮಿ ನಿಂದು,
ಪ್ರಾಚುರ್ಯದಲಿ ತಾನೆ ತಾನಾಗಿ ನೆರೆ ಸಂದು,
ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪ್ರಗತಿಯಲಿ ಮೆರೆಯುವೆ
ಧನಿಕರನು ಸೋಲಿಸುವೆ.
ಬಡವರನು ಗೆಲುವೆ;
ಕನಿಕರವನುಳಿದಿರುವೆ,
ದಯೆಯ ದಾಟರುವೆ!
೨
ಕಣ್ಣಿಗೆಟಕದೆ ಜೀವವನು ಕೊರೆದು ಕೊನೆಯುತಿಹ
‘ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟ’ನ್ನರಿತ ನೀ ವಜ್ರಕೀಟ!
ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಹಚರನೆ! ನಿನ್ನಧಟ ನಾನರಿಯೆ;
ಶಾಂತಿ-ಸುಖಗಳ ನಿತ್ಯ ಶತ್ರುವೇ ನೀನು?
ಆದರೊಂದೊಳ್ಗುಣವು
ನಿನ್ನೊಳಾಶ್ರಯವು:-
ಧನಿಕ-ದೀನರೊಳೆಲ್ಲ
ಸಮ ಭಾವವಿಹುದು
೩
ನೋವೆ! ನೀನಿಲ್ಲದಿರೆ, ಏರಿಳಿತ ಸುಖ-ದುಃಖ
ಮೊದಲಾದ ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿತ್ತೇ?
ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಶ್ವದಲಿ ವಿವಿಧತೆಯು ಮನೆ ಮಾಡಿ,
ಸೊಗದ ಮೌಲ್ಯಕೆ ಬಂತು ಹಿರಿಯತನವು
ಆದರಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಲಿ
ನಿನಗಿರುವುದು:-
ಚ್ಯುತಿಯಿರದ-ಆದರೇಂ?
ನುತಿಹೀನದಿರವು!
*****
೧೯೩೮
