Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ನಮ್ಮ ಹೂವುಗಳು

ನಮ್ಮ ಹೂವುಗಳು

ಹೂವರಳಿ ನಿಂತು ಕಾಯಾಗಲೆಂದು
ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಕಣ್ಣು ಬೆಳ್ಳಗಾಗುತ್ತವೆ
ಮೊಗ್ಗಿದ್ದಾಗಿದ್ದ ಮುರುಕ ಮೊನಚೆಲ್ಲಾ
ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಎಸಳಿನೊಳಗೆ ಮುದುರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ
ಅದೇ ಅರಳಿದಾಗ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಅರುಣೋದಯದಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕ
ಬಿಸಿಲೇರಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಈ ಹೂಗಳಿಗೆ ಅಗ್ನಿದಿವ್ಯ ಕಾಲ
ಕಾಯಲು ಹೆದರಿ ಕೆಲವು ಉದುರಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತವೆ
ಹಣ್ತನ ಅವಕ್ಕೊಂದು ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಗ್ಗ

ಕೆಲವು ಎಲೆಮರೆಯೊಳಗೇ ತುಂಬಿಗಳಿಂದ
ಮಬ್ಬು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ

ಕಾಯಿ-ಹಣ್ಣಾಗುವ ಬದಲು ಕಾತದ್ದು ಕೀತ ಹುಣ್ಣಾಗುತ್ತದೆ
ಹಾಡಾ ಹಗಲೆ ಕಾವಳ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ
ಕೆಂಪು ದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ಹದ್ದು ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ತಿಪ್ಪೆಭೋಜನವಾಗುತ್ತವೆ.

ಕೆಲವು ಕವಿದ ನೆರಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು
ಹೊಸ ಮುಖದ ವೇಷ ತಳೆಯುತ್ತವೆ
ಮತ್ತೆ ಕಾದಿದ್ದ ಹೂಗಳ ಸಾಲು ಸೇರಿ ಹಲ್ಲು ಬಿರಿಯುತ್ತವೆ.
ಜೋಲುವ ಪಕಳೆಗಳ ಸಾವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ
ಹಿಗ್ಗಿರುವುವು ಕುಗ್ಗಿ, ಕುಗ್ಗಿಯೂ ಹಿಗ್ಗಿದಂತೆ ಮಾಡಿ
ಅಂತೂ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ತಿಕ್ಯಾಡಿ
ಮೇಣ ಪಡಿಯಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹಣ್ಣುಕಾಯಾಗಲು
ಹವಣಿಸುತ್ತವೆ

ಕಾಯಿಯ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು
ತಾಯಾಗಲು ತಾಯತ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು
ಎಲ್ಲರೆದುರು ಲಿಂಗಪೂಜೆಗಣಿಯಾದಾಗ
ಜನ್ಮಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಹೂಮಳೆ
ಬಾಷ್ಪದೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...

ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದವ್ವ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಜ್ವಾಳದ ತೆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಯ್ದ ಗಾಳಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಾಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಎಂಬತ್ತೈದರ ಸಿದ್ದವ್ವಳಿಗೆ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಂಗೆ ಆಯ್ತು. ತನ್ನ ಸೊರಗಿ ತೆಳುವಾದ ಕೈ ಕಾಲು...