Home / ಕವನ / ಕವಿತೆ / ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು

ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು

ಇವರು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನೋಡಿ
ಮನೆತುಂಬಾ ಕೈಯಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಲ್ಲಿ
ಲಲ್ಲೆಗರೆವ ಮಕ್ಕಳು
ಬರೀ ಕೈಹಿಡಿದರೆ ಸಾಲದು
ಎದೆಗಪ್ಪಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತವೆ-ಅಷ್ಟು ಮಾಡಿದರೆ
ಅಲ್ಲಿಂದ ತಲೆ ಮೇಲೆತ್ತಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತವೆ

ಕೆಲವು ಗುಲಾಬಿ, ಸೇಬುಗಳಂತೆ
ಕಂಡವರ ಕಣ್ಣು ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ
ಕೆಲವು ಸುಲಿದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನಂತೆ
ಒಲಿವ ಹೆಣ್ಣಿನಂತೆ ಮನವನಪ್ಪುತ್ತವೆ
ಕೆಲವು ರೊಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಕಿಚಕಿಚ ತಲೆತಿನ್ನುತ್ತವೆ
ಕೆಲವೆಲ್ಲರ ಕೈಲಾಡುವ ಚೆಂಡುಗಳಂತುಂಡಾಡಿಗಳು
ಆಡಿ ಆಡಿ ಮೈ ಕೈ ತರಚಿಕೊಂಡು
ಚಿಂದಿ ಮಂದಾಗಿ ಮೂಲೆ ಹಿಡಿಯುವವು
ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಮೈತೆರೆದುಕೊಂಡು
ಕೆಲವು ಮಹಾರಾಜ-ರಾಣಿಯರ ಜರ್ಬಿನಿಂದ
ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಮುಜರೆಗಳಿಂದ ಬೀಗುತ್ತ
ಯಾರ ಕೈಗೂ ನಿಲಕದಷ್ಟೆತ್ತರ
ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಾಸೀನವಾಗುತ್ತವೆ

ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ ಹಡೆದಿರುವೆನೆಂದೀರಿ ಮತ್ತೆ
ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಾದೇನು ಕತ್ತೆ
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದು ಬಿದ್ದಿವೆ ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ
ನಾನು ಜತನವಾಗಿ ಸಾಕುವ ಮಕ್ಕಳಿವರು
ಯಾರವಾದರೇನು ನನ್ನ ಕರುಳಿಗಂಟಿ
ರಕ್ತ ಕಣ ಕಣಗಳಾಗಿ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿವೆ
ಇವರು ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ಬಂದು
ಸೋತು ಮುಖ ಬಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತಾಗ
ಕಂಡ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಡವಾಗುತ್ತವೆ
ಮೈತಟ್ಟಿ ಮೂಕವಾಗಿ ರೋದಿಸಿ
ಕಟುಕ ಕರುಳುಗಳನ್ನು ಬೈದುಕೊಂಡು
ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಅವುಗಳು ಮಾಡುವ ಮೌನಾರೋಪಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸುಮ್ಮನೆ
ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೆಚ್ಚಗೆ ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತೇನೆ
(೩-೭-೭೫)
*****

Tagged:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

“ಸುಭದ್ರೆ, ನೀನು ಎಂದು….” ದೈನ್ಯವಾಣಿಯಿಂದ ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಶ್ರೀಧರ. “ತಡೆ ಶ್ರೀಧರ. ಹ್ಞ. ಹತ್ತಿರ ಬರಬೇಡ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಮುಹೂರ್ತ ಬರಬೇಕು; ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ತಡೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದೆ: ನಾನು ನಿನ್ನವಳೆಂದು, ನಂಬಿಕೊ.” “ಎಷ್ಟು ದಿನ ಈ ನ...

ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾವಣಿ ತೂತಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉಗ್ಗವನದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ಗವನಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹಳೇ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಸಾವಿತ್ರಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಚಳಕ್ಕನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿ...

ದೀಪಾವಳಿಯ ಸೂಟಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಕತೆಯ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೇ? ಅವನ ಆಮಂತ್ರಣ ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋಗುವದು ಉಚಿತವೆಂದು ತೋರಿತು. ಅವನ ಕತೆ ಕೇ...

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗು ಹೆನ್ರಿ ನೋಡಲು ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಸೇಬಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಚು ಕೂದಲು, ನೀಳ ಮೂಗು, ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ನೋಡಿದೊಡನೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು ಆ ಮಗು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು. ತಂದೆ ಸ್ಮಿಥ್ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಮೇರಿಗೆ...

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶಂಕರ ಹೂಂಗುಟ್ಟಲೇಬೇಕಾಯಿತು. “ಹುಡುಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಬರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಶಂಕರನನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ...

ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಉಮೆಯು ಓಡಿ ಬಂದು “ನೀರಿನ ಕೊಡದ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ” ಅಂದಳು. ತನಗೆ ಹೆದರದವಳು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಉಮೇಶ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಕಪ್ಪೆಯು ಭದ್ರಾಸನ ಹಾಕಿತ್ತು. ಉಮೇಶ ಒಂದು ಸೌದೆಯಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ...