ತಂಗಾಳಿ

ಹಳೆಯ ನಾಣ್ಣುಡಿಗಳೆಷ್ಟೋ ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿವೆ.  ಈಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಅವುಗಳ ತಿದ್ದುಪಡೆಯ ಅವಶ್ಯವಿದೆ. ಉದಾ ಹರಣಾರ್ಥ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯ ವಯೋವೃದ್ದರು ಈಗಲೂ “ದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ಬೆಳಕು ಇರುವದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ದೀವಿಗೆ ಗಳ ಬೆಳಕು ದೀವಿಗೆಗಳ ಕೆಳಗೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ!

***

ಕಾಲ ಬಂದಂತೆ ನಾವು ನಡೆಯಲೇಬೇಕು. “ಕಾಲ ಬಂದಂತೆ ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ ಕಾಲು ಕೊಟ್ಟ ದೇವರು ಸಿಟ್ಟಾಗುವನು ” ಎಂದು ಶ್ರೀರಂಗರು ತಮ್ಮದೊಂದು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ !

  * * *

“ಮಾತಿಗೆ ಮೊದಲು ಗಾದಿ, ಊಟಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ” ಎಂಬುದು ಬೇರೊಂದು ಹಳೆಯ ಗಾದಿಯ ಮಾತು. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದರ ತಿದ್ದುಪಡೆಯ ಆವಶ್ಯಕತೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

“ಮಾತಿಗೆ ಮೊದಲು ಖುರ್ಚಿ, ವರ್ತಮಾನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ವಿನೋದ” ಎಂಬದು ಈಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಉಚಿತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ,  ಇಂಗ್ರೇಜಿ ವರ್ತಮಾನಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ Current Topics, Tete-a-tete, Tipsy cake, En Passant, By the way ಮೊದಲಾದ ‘ಕಾಲಮು’  ಗಳೇಕೆ ತಲೆದೋರುತ್ತಿದ್ದವು? ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ “ಖಂಡತುಂಡ ಮಾತು”,  “ತುಣುಕು ಮಿಣಕು”, “ಹುರಕು ಬರಕು?”, “ಮಸಾಲೆಯ ದೋಸೆ”  ಮುಂತಾದ `ಕಾಲಮು’ಗಳೇಕೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು?

* * *

ಆದ್ದರಿಂದ “ತಂಗಾಳಿ” ವಿನೋದದ ‘ಕಾಲಮು’ ಇರಬೇಕೆಂದು  ಯೋಜಿಸಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು ಅನೇಕ  ಸಾರೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಪ್ರತಿವಾರ ತಪ್ಪದೆ ಒಂದು ವಿನೋದ  ತರಂಗದ ‘ಕಾಲಮ್’ನ್ನು ವಾಚಕವೃಂದಕ್ಕೆ ಪೂರೈಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ  ಮಾತಲ್ಲ. ಓದಿ ನಗುವದು ಸುಲಭ ! ಬರೆದು ನಗೆಸುವದು ಕಠಿಣ !!   ವಾಚಕರು ರಸಿಕರೆಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತೇವೆ. ಅಂದರೇನೆ ಈ ‘ಕಾಲಮಿ’ನಿಂದ ವಿಶೇಷ ವಿನೋದವು ದೊರೆಯುವದು, ಅನೇಕ ಸಾರೆ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಲೇಖಕರ ಉದ್ದೇಶವಿರದಿದ್ದರೂ, ಎಷ್ಟೋ ಸಾರೆ ಹಲಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು  ಹಲಕೆಲವರಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಂಭವವಿದೆ. ಆದರೆ  ಓದುಗರು ಸೇತುವಿನ ಕಡೆಗೆ ಲಕ್ಷ ಕೊಡಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ  ಆ ವಿಡಂಬನೆಯಲ್ಲಿಯ ಕೊಂಕುತನವು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಕ್ಕೆ  ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವದೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಅರಸಿಕರಾಗಬಾರದು. ಉದಾ  ಹರಣಾರ್ಥ; ಜೀವನದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಬರೆದೆವೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸುವಾ. ಊರಿಗೆ  ಒಬ್ಬನೇಕೆ, ಅನೇಕ ಜನ ಜಿಪುಣರಿರುವದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮಾತು.  ಜೀನತನದ ವಿಷಯವನ್ನು ಓದಿದ ಕೂಡಲೆ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ  “ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರವನ್ನು ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಕಳಿಸಬೇಡಿರಿ?” ಎಂದು  ಮುಂತಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವದು ಉಚಿತವಲ್ಲ! ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೀಗೆ ಬರೆದರೆ  ಒಬ್ಬ ವರ್ಗಣಿದಾರನು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವದರಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬಡತನ ಬರುವ ದಿಲ್ಲ. “ಜೀನನು ಕಡೆಗೂ ಜೀನನೇ ! ವರ್ಗಣಿ ಹಣ ಉಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗ  ತೆಗೆದನು !!” ಎಂದು ಅಂದು, ನಕ್ಕು ಪತ್ರ ಕಳಿಸುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು;  ಈ ವಿಷಯ ಕೆಲವರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಬಹಳವಾದರೆ ಮರುವಾರ  ಇದೇ ಕಾಲಮಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬಹುದು .

  * * *

ಜೀನತನದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಬರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಥೆಯು ನೆನಪಾಯಿತು:

ಒಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಾ ಜೀನನಿದ್ದನು. ಆತ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ತನ್ನ ಮಗನ ಸಲುವಾಗಿ ಕನ್ನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟನು. ಹೋದ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ತನ್ನಂಥ ಜೀನರ ಮನೆತನವನ್ನೇ ಹುಡುಕುತಲಿದ್ದ. ಕಡೆಗೆ ಒಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ “ಪ್ರಖ್ಯಾತ” ಜೀನನ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮಾತುಕತೆ  ಸುರುವಾದೊಡನೆ “ನೀವು ಎಷ್ಟು ಜೀನರಿರುವಿರಾ?” ಎಂದು ಆತ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟ ! ಕೂಡಲೆ ೨ನೇ ಜೀನನು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟ.  “ನಮ್ಮ ಜೀನತನದ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಬೇಕೇ ನಿಮಗೆ ? ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಮುತ್ತಜ್ಞರ ಕಾಲದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೊಟ್ಟಿ ಇದೆ. ಊಟದ ವೇಳೆಯಾದ ಕೂಡಲೆ, ನಾವು ಒಂದು ಡಬರಿಯ ತುಂಬ ನೀರು ತುಂಬಿ ಅದರಲ್ಲಿ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಎದ್ದಿ, ಅದನ್ನು ಹಾಗೇ ತೆಗೆದಿಡುತ್ತೇವೆ; ಆ ನೀರನ್ನೇ  ಕುಡಿದು ಸುಖದಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತೇವೆ!” ಆಗ ಮೊದಲನೇ ಜೀನನಿಗೆ ಅಸಮಾ ಧಾನವಾಯಿತು. ಆತನೆಂದ: “ಛೇ! ನೀವು ಸಾಕಷ್ಟು ಜೀನರಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ  ಮಗಳು ನನ್ನ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದರೆ ನನ್ನ ಮನೆ ಹಾಳು ಮಾಡಿಯಾಳು,  ನಮ್ಮನ್ನು ದಿವಾಳಿ ತೆಗೆಸಿಯಾಳು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ರೊಟ್ಟಿ ಇದೆ. ಊಟದ ವೇಳೆಗೆ ಒಂದು ಡಬರಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತಂದು ಅದರ ಮೇಲೆ ರೊಟ್ಟಿಯ ನೆರಳು ಬೀಳುವಂತೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತೇವೆ.  ಆ ಮೇಲೆ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತೇವೆ!”

*****