ಅಂತರ‍್ಯಾಮಿಯ ಒಂದು ಸೋಗಿನ ದರ‍್ಶನ

೧
ಬೆಳುಬೆಳಗಾಯಿತು, ಎಳಬೆಳಕಾಡಿತು
ದೇವನ ಹಳ್ಳಿಯ ನೆಲ ನಲಿದಿತ್ತು.
ಆತ್ಮೋಲ್ಲಾಸದ ಮಧುರಾಲಾಪದ
ತೊಟ್ಟಿಲ ಮಗುವೊಲು ಜಗವುಲಿದಿತ್ತು.

ಆಗಸ ಮಾನಸಸರದೊಳು ಮಿಂದೊಲು
ತಣ್ಣನೆ ತೆಳುಗಾಳಿಯು ಬೀಸಿತ್ತು;
ಎದುರಿನ ಹೊಲದೊಳು ಹೊಂಗೆಯ ತುರುಗಲು
ಬೆಳಕಿನ ತುಂತುರುಗಳ ಹನಿಸಿತ್ತು.

ಆವುದೊ ಹಾಡಿಗೆ ಅಭಿನಯಿಸುವ ತೆರ
ಅರಳಿಯು ಏಲೆಗೈಯಾಡಿಸುತಿತ್ತು;
ಮುಗಿಲಿಳೆ ಕೂಡುವ ತಾಣದಿ ಬೆಟ್ಟವು
ಮುಗಿಲಿಗಿಂತಲೂ ಹಗುರಾಗಿತ್ತು.

ಏತಕು ಅಂಟದೆ ತನ್ನಾರಾಮದಿ
ಹದುಳದಿ ನೆಮ್ಮದಿಯೊಳು ಮನವಿತ್ತು.
ದೇವನಹಳ್ಳಿಯ ದಿನವಿಂತಿತ್ತು,
ದೇವರಿಗಾಡುಂಬೊಲದಂತಿತ್ತು.

೨
ಇಂತಾ ದಿನವಿರೆ ಬಿನದಕೆ ಮೀಸಲು,
ನನ್ನ ಮನಂ ಪಟವಿಳಿಸಿದ ಓಡೊಲು ;
ಅವಧಾನವ ಕೆಡಿಸುವರಾರಿಂತು
ನನ್ನನೆ ದುರುದುರು ದಿಟ್ಟಿಸುತಿಂತು?

ಇತ್ತೆಡೆಯೊಮ್ಮೆಗೆ ಅತ್ತೆಡೆಯೊಮ್ಮೆಗೆ
ಸುಳಿ ಸುಳಿದಾಡುತ ಚಣಚಣ ನಿಂತು
ನನ್ನೆ ದುರೆನ್ನನೆ “ಕೌತುಕವಿದ ನೋ-
ಡೆ”ನ್ನುವ ತೆರ ನಿಟ್ಟಿಸುತಿದೆ ಜಂತು!

ಕೊಂಕಿದ ಕೋಡಿನ ಮುರುಟಿದ ಮುಸುಡಿನ
ಹಳ್ಳದ ಮೂಗಿನ ಬಿರಿಹೊಳ್ಳೆಗಳ,
ಬಾಳೆಯ ಮೋತೆಯ ಗಾತ್ರದ ಕಿವಿಗಳ
ಮೃಗವಿದಿಗೋ ಗುಡ್ಡೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳ!

“ಬಲ್ಲೆ ನಾ ನಿನ್ನ, ನೀನೋ ನನ್ನನು
ಗುರುತಿಸಲಾಗದೆ ಭ್ರಮೆಯಿಂದಿರುವೆ.
ಇದುವೇ ಬಿನದಂ–ಅಹಹಾ!” ಎಂಬೊಲು
ನಗಲಾಗದೆ ನಗುತಿತ್ತೇನೊರೆವೆ.

“ನೋಡಣ್ಣಾ, ನೋಡಣ್ಣಾ” ಎಂದಿದ
ಬಳಕೆಯ ಹೆಸರೊಳೆ ಕರೆಯಿತು ಹಸುಳೆ.
“ಎಳಮನಸಿನ ಮಗು-ಬಲ್ಲುದೆ? ನೀನೋ?”
ಎನ್ನುವ ತೆರನದು ನೋಡಿತು ಮಗುಳೆ.

೩
ಇಂತಾ ಮೃಗವೇಷನು ಬಿನದಿಸುತಿರೆ
ವೇಷವನಾಂತವನಾರೆಂದಾನಿರೆ,
ಸೂಟಿಯೊಳಾ ಸೋಗಿನ ಒಳಹೊಕ್ಕು
ನಿಜವರಿತೋಹೋ ಎಂದೆನು ನಕ್ಕು-

“ಬಲ್ಲೆ ಬಲ್ಲೆ ಈ ನಗೆಯಾಟವ, ಬಾ,
ಮೊಗವಾಡವ ಕಳೆ–ಏನಿದು ಹುಚ್ಚು;
ಇನ್ನೀ ವಂಚಿಸುವಾಟವು ಸಾಗದು,
ಬಿನದ ಸಾಕಣ್ಣ, ಯಾರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚು?”

ಇಂತೀ ತೆರ ನಾ ಸದರದಿ ನುಡಿಯಲು
ದೌಡೋಡಿತು ಮೃಗ ಬಲು ನಾಚಿದವೊಲು-
ಮರುಚಣವೆಲ್ಲವು ನಿತ್ಯದೊಲಾಯ್ತು,
ದೂರ ಒಂದೆಮ್ಮೆ ಮೇಯುತಲಿತ್ತು !

೪
ದೇವನಹಳ್ಳಿಯೊಳಾ ಒಂದರೆಚಣ
ಮಾಯೆ ತೆರೆದು ದರ‍್ಶನವಿತ್ತವನಂ
ಅಂದಿಂದೆಲ್ಲಾ ರೂಪದ ಮರೆಯೊಳು
ಹುಡುಕುತ ಹಂಬಲಿಸಿದೆ ನನ್ನ ಮನಂ.
*****