ಡಾ. ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಕೂರರವರ ಕವಿತೆಗಳ ಭಾವಾನುವಾದವು.
ವಾ.ಷ.
ಬಿಸಿಲ ಬಲುತಾಪದಿಂ ಬಸವಳಿದ ಮನುಜರುಂ, !
ಹಸುರು ನೆಲಮಂ ಕಾಣದರಸರಸಿ ಬೇಸರಿದು |
ಹೊಸ ಚಿಗುರ ತಳೆದೊಡಂ ನಸುಬಾಡಿ ನಿಂತಿರ್ದಗಿಡದ ನೆಳಲು ಸೇರುತ ||
ಬಿಸಿಯುಸುರ ಬಿಡುತಿರ್ಪ ದನಗಳುಂ ಕರುಗಳುಂ |
ಎಸೆವಸಮ ನಸುನೀಲ-ವರ್ಣದಾಗಸವನುರೆ |
ಮುಸುಕುತಿರೆ ನೋಡಿ ಮೋಡಂಗಳಂ, ಘನಕೃಷ್ಣ ವರ್ಣದಿಂದೊಪ್ಪತಿರ್ಪ || ೧ ||
ಅಸಮಸಂತೋಷದಿಂ ನಲಿವುತಿರೆ ಭರದಿಂದ |
ಹೊಸಮಳೆಯ ಪೇರ್ವನಿಗಳುದುರತೊಡಗಿದವಹಹ! |
ದೆಸೆದೆಸೆಗಳೊಳು ಹೊಳೆಯೆ ಕೋಲ್ಮಿಂಚು ಜಗವ ನಡುಗಿಸುವಂತೆ ಗುಡುಗುಜಡಿಯೆ||
ಲಸದಮಲ ವಜ್ರದಂತೆಸೆವಾಲಿಕಲ್ಗಳಾ |
ಗಸದಿಂದಲುದುರುತಿರೆ ಬಾಲಕರು ಕಾಣುತದ |
ನೊಸೆದು ಕುಣಿದಾಡಿ ಸವಿದರು, ಮನಸಿಗುರೆ ಸೋಂಪು ಕಣ್ಣಿಂಪು ತಣ್ಪುಗೋಡಲು || ೨ ||
ವನವನಾವಳಿಗಳಂ ನಡುಗಿಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿ |
ಜನರಿಗುರೆ ಭೀತಿಯಂ ಬೀರುತ್ತ ಬೀಸುತಿರೆ |
ವನಧಿಯೇ ಭೋರ್ಗರೆವ ಪರಿಯಾಯ್ತು; ನೀರುಂಡು ಕಳೆಯೇರೆ ಸಕಲಜಗಕೆ ||
ಘನತರದ ತಾಪದಿಂದುರೆ ಬೆಂದು ನೆರೆನೊಂದು |
ಕನವರಿಸಿ ಬೇನೆಯಿಂದಳಲುತಿಹ ಬಳಲುತಿಹ |
ಮನುಜನಾನಂದದಿಂ ಚಂದದಿಂ ನೋಳ್ಪನೀಬಿರುವಳೆಯ ಪೇರ್ವನಿಗಳ ||೩||
ಉರಿವ ಕೂರ್ಬೇಸಗೆಯ ತಾಪದಿಂ ಬರೆತಿರ್ದ |
ಕೆರೆಗಳುಂ ತೊರೆಗಳುಂ ನೆರೆತುಂಬಿ ಹರಿವುತಿರೆ |
ವರರಾಜಮಾರ್ಗಂಗಳೆಡಬಲದ ಕಾಲುವೆಗಳೊಳು ನೀರು ಹೊರಸೂಸುತಿರಲು ||
ನೆರೆಯ ನೆಲವೆಳೆಗರಿಕೆಯಿಂ ಮುಸುಕಿ ಹಸುರಾಗೆ |
ನೆರೆಯ ಸಾಲ್ಗಿಡಗಳುರೆ ಮೆರೆಯೆ ವೊಸ ತೇಜದಿಂ |
ಕರದಿ ಛತ್ರವ ಪಿಡಿದು ಸಲೆಯುಡುಗಿ ಪಧಿಕರಾನಂದದಿಂ ನಡೆವುತಿಹರು || ೪ ||
ಭರದಿಂದ ಸುರಿವ ಮಳೆಯಂ ಕಂಡು ಸಂತಸದ |
ಭರದಿಂದ ಲೊಕ್ಕಲಿಗರಾಯುಧಂಗಳ ಕೊಂಡು |
ಹೊರಟರು ಹೊಲಕೆ ಹೆಗಲನೊಗದೊಡನೆ ನಡೆಯುವೆಳೆಗೂಳಿಗಳ ಜೋಡಿಗೂಡಿ ||
ಹರುಷದಿಂ ಕೋಲೆತ್ತಿ ಬೆದರಿಸುತ ಗೂಳಿಗಳ |
ತರತರದಿ ಹಾಡುತ್ತ ಬಿತ್ತಿದರು ಹೊಲಗಳನು |
ವರಮಾತೆ ಭೂದೇವಿ ಸೊಗಸಾದ ಹಸುರುಡುಗೆಯನ್ನುಟ್ಟು ಶೋಭಿಸಿದಳು || ೫ ||
ಸ್ಫುಟ
ಭಾ.ಷ.
ಕರಿಯ ಬಣ್ಣದ ಪಕ್ಷಿಯೊಂದನು |
ಅರಿಯದಲೆ ಕಲ್ಲೊಗೆದು ನಾನಿ- |
ಷ್ಠರದಿ ಬೆದರಿಸೆ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು, ಕೂಗಿ, ಕಲರವದೆ ||
ಅರರೆ! ಮೋಸವದಾಯಿತೆಂದಾಂ |
ಕರೆದೆನೈ ಮರುದಿವಸವೊಂದನು |
ಬಿರಿದುದೆನ್ನಯ ಹೃದಯವದರಾ ಕ್ರೂರ ಕಟು ರವದೆ ||
ಕರಿಯ ಬಣ್ಣದಿ ಕಾಗೆ ಕೋಗಿಲೆ |
ನೆರೆಯೊಳಿರುವವು ತಿಳಿಯದಂದದಿ |
ಹರಿಯೆ, ನಿನ್ನಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಚೇಷ್ಟೆಯನೆಂತು ಬಣ್ಣಿಪೆನು ||
*****





